Dagboek van Ons leven in Zweden

En voor de aanpak van lichamelijke, psychische
en/of emotionele klachten en/of vragen bieden wij

Healing en Reading op Afstand

Coaching in Bewustwording

Persoonlijk Energie Profiel

Leef jouw Opdracht

 

 

Voorgeschiedenis

Dagboek
2007
2008
2009
2010
2011
2012
2013
2014
2015
2016

Praktijk
Re-member-your-Self
Afstands-Healing/Reading

Wie zijn wij
+contact

Jaaroverzicht 2008

Onderwerpen op deze pagina: Januari | Terug naar Nederland?| Oktober | November

15 januari. Inmiddels zijn we al weer een heel stukje verder. Frans heeft gelukkig intussen nog wel wat geschreven. Voorlopig schrijf ik niet meer elke dag, maar zo af en toe.

David heeft gisteren de dag van z'n leven gehad. Hij heeft namelijk op een sneeuwscooter gezeten en gereden. Ik had de buurman gebeld, die een sneeuwscooter heeft, of David een keer mee zou mogen, want David was er helemaal vol van. Hij wil er zelf wel graag een, maar ja zo'n speeltje is wel erg duur. Toch hebben veel mensen hier wel een sneeuwscooter, en omdat er gisteren en eergisteren lekker wat sneeuw lag kon er eindelijk ook redelijk goed gereden worden. Eerst mocht hij achterop en onze buurman reed heel rustig, zodat David er ook plezier in had en op een gegeven moment vroeg de buurman of David zelf wilde rijden, nou dat was natuurlijk helemaal het einde. Dus ze hebben eerst 's middags anderhalf uur door de velden gereden en toen 's avonds in het donker weer, dus dat was helemaal spannend. David heeft 's middags zeker een half uur gereden en 's avonds de hele tijd. Tussendoor kon hij bijna niet eten van de opwinding en praatte er ook de hele tijd over en na afloop, was hij helemaal doodmoe. Vandaag belde hij direkt uit school weer naar de buurman, of ze weer konden gaan, maar het is enorm aan het smelten, dus de sneeuw is niet meer in goede conditie. Gelukkig heeft hij er dus gisteren optimaal van kunnen genieten.

Het blijft maar kwakkelen met het weer. Ook al is het hier wel steeds wit gebleven, is het ook hier veel te warm voor de tijd van het jaar en ligt er veel minder sneeuw dan normaal. We hadden eindelijk redelijk veel sneeuw, maar die is nu weer aan het smelten en het blijft de hele week in de plus, is voorspeld. Maar echt helemaal groen is het hier al een tijd niet meer geweest.

Oktober

1 oktober ********* Een hele tijd later.....Er is intussen wel het een en ander gebeurd, en onze conclusie is dat we teruggaan naar Nederland. Een hele stap, al was de gang naar Zweden groter. Waarom gaan we terug? Het antwoord is complex, maar n van de redenen is, dat we het specifieke, de knusheid en gezelligheid van Nederland, toch te veel missen. Wellicht speelt dan de leeftijd toch ook een rol.

Maar er is meer. David trof het niet zo in zijn klas. De juf was meer ziek dan aanwezig, veel invallers, geen orde in de klas. Ondanks onze herhaaldelijk uitgesproken zorg over deze situatie voor David, kon er pas wat veranderen met de start van het nieuwe schooljaar. Hij is toen in de parallel klas gekomen met een enthousiaste meester. Nu gaat het een stuk beter voor hem. Maar speelafspraken na school, dat wil nog steeds niet echt lukken. Ook na ruim een jaar, waarin de kinderen David toch wel hebben leren kennen, is er weinig veranderd. En David geeft juist veel om spelen met anderen. Sinds onze zomervakantie met o.a. verblijf in Friesland, richten we ons nu op een opleiding voor hem op de Maritieme Academie in Harlingen. De binnenvaart trekt David erg, hij ziet zich al als kapitein op een binnenvaartschip. Deze opleiding is niet in Zweden voorhanden (geen binnenvaart).

Voorts tobden Christine en ik met onze gezondheid. Dat duurt nog voort, en we lopen aan tegen een gezondheidszorgsysteem waar het reguliere circuit overheerst en dan nogal onpersoonlijk, namelijk steeds weer een andere arts en de patientinformatie moet uit de computer gehaald worden, je moet je eigen dossier dus goed bijhouden. Onze voorkeur voor alternatieve behandeling is hier niet goed te realiseren, en dat zal voorlopig ook niet veranderen. Wij redden ons met middelen uit Nederland.

Ook de winter was lang. Niet zo zeer donker of koud, maar vooral glibberig door gekwakkel en opvriezen van de weg. Dat maakte ons vervoer onzeker. De winterbanden zijn prima, maar met ijzel zijn dubbs onmisbaar op de plaatselijke wegen. Een keer hebben we zelfs sneeuwkettingen ingeschakeld, niet voor de sneeuw, maar voor de ijzel. Het is vooral dat gekwakkel en de lengte die ons opbreekt. Het begon in november echt te winteren, maar sneeuw van betekenis viel pas in januari/februari, en dat duurde, met tussenpozen tot eind april. Toen was het pas voorbij.

En dan de taal. We zijn gecertificeerd, dus we kunnen ons redden. Maar de enkele Zweed die voor ons verstaanbaar spreekt weegt niet op tegen al die anderen die dat niet doen. Het communiceren kost ons zo nog veel moeite. Niet zo zeer het spreken en lezen, maar het verstaan van de anderen is de bottleneck. Ondanks ons vele oefenen gaat het magere resultaat ons tegenstaan.

Misschien hadden we ook last van het niet kunnen starten met onze alternatieve werkzaamheden (zie onze website). Eerst stortten we ons op de taal, daarna hield onze gezondheid ons tegen. Daardoor konden we niet opbouwen wat we in Friesland wel deden, onze praktijk. We werden op onszelf teruggeworpen, en dat was waarschijnlijk ook nodig. Maar daardoor missen we nu ook iets, nl. onze zichtbare plek in de samenleving hier. En extra inkomsten, die ook heel wenselijk zijn. Onze aanzet om via internet tot een alternatieve dienstverlening aan Nederlandse klanten te komen, is door onze privezorgen helaas ook nog niet van de grond gekomen.

Zijn al die problemen niet te overwinnen? Misschien wel, als we de tijd nemen. Maar willen we dat ook... We vermoeden dat we ons, ondanks alle ook positieve zaken hier, toch prettiger voelen in Nederland. Ondanks minder ruimte en natuur en meer drukte. Misschien is Zweden een maatje te groot voor ons....We zullen zeker de lieve mensen om ons heen missen, de heftigheid van de seizoenen, het overvloedige fruit, de leegte op de weg, en ga zo maar door. Maar toch, we waren in de zomervakantie vijf weken in Nederland, om te proeven, te voelen hoe het ook weer was. In noord, midden en zuid. In rust en drukte. In allerlei weer. En het voelde te prettig om in Zweden te willen blijven wonen en er wellicht oud te worden.....

Is het dan allemaal voor niets geweest? In tegendeel. The proof of the pudding is the eating. Als we niet waren gegaan hadden we met een onvervulde droom gezeten. Nu hebben we kunnen ervaren en veel bijgeleerd, alle drie. We gaan rijker terug dan we kwamen, niet in geld maar in vaardigheden en bewustzijn. We hadden het niet willen missen. En vrijwel alle Zweden die we spreken bevestigen en steunen ons daarin. Ze vinden het jammer dat we gaan maar ze begrijpen onze overwegingen ook.

November

23 november. Vandaag maak ik even een stap terug in de tijd om recht te doen aan hele leuke ervaringen. We gaan naar februari, maart en april dit jaar.

Een activiteit waar David erg van geniet is het rijden met een goede vriendin met paard en slee in de winter en met paard en wagen in de zomer. Op haar uitnodiging is hij daar in februari 2008 mee begonnen, meestal in het weekend. Regelmatig gingen Frans en ik dan lopend naar een afgesproken plek en daar hadden we dan gezamenlijk "fika" (koffie met iets erbij). Er worden spannende dingen beleefd. En keer zelfs ging het paard ervandoor terwijl wij in een hutje ver in het bos zaten. De slee moest dus blijven staan en wij zijn met z'n vieren in rap tempo terug gelopen om te zien of het paard wel naar huis was terug gegaan. Gelukkig wel. Een andere keer zijn ze met de wagen gekanteld. Gelukkig liep ook dat goed af.

David en Barbro op de slee getrokken door Wenke Wenke wil de kant in maar Barbro geeft tegengas!Laatste briefing voordat het toertje met Wenke begint.

Af en toe logeert hij daar ook en zodoende is hij via haar man - waar hij dan schaak mee speelt - bij de schaakclub gekomen. Daar heeft hij heel veel plezier in en het is echt zijn ding. Vooral omdat hij op school de uitdaging mist; zoals hij zelf zegt, dat hij door het schaken zijn hersens weer kan laten kraken. Ook zijn er toernooien; wel wat ver weg, we rijden steeds zelf, omdat David liefst met ons rijdt. De eerste keer 150km enkele reis en binnenkort 250km enkele reis. De kinderen worden erg leuk begeleid tijdens de wekelijkse schaakavonden.

Wij boffen dit jaar: we worden overladen met sneeuw. De eerste sneeuw was al in oktober 2008 gevallen en het werd alsmaar meer. Dus veel lichaamsbeweging, namelijk veel scheppen en vegen. We leerden zo verschillende typen o.a. zware en lichte sneeuw kennen. En elke dag wandelen door deze besneeuwde wereld.ons uitzicht op een besneeuwde berggoede ochtendgymnastiek: vegen en scheppen

We zijn al meer aangepast. Banden met dubbs en een sneeuwscooter. Het sneeuwt maar er moet nog wel even wat meer vallen willen we kunnen gaan scooteren. Het was al lang een grote wens van David om een sneeuwscooter te hebben. Het is er n geworden waar we met z'n drien op kunnen zitten, zodat we gezellig tochtjes kunnen maken. Ook met vrienden samen en onderweg een vuurtje stoken.

We zijn druk bezig geweest en nog met de sites van onze nieuwe bedrijven 'Re-member-your-Self' (voor individuen en groepen) en 'The Difference' (voor bedrijf en praktijk). Beiden draaien nu op internet, maar we zijn nog met de vertalingen in het Engels bezig en dat schiet al aardig op. Het was en is erg leuk om deze websites te maken. Ook hebben we er zin in om weer aktief met onze praktijk en wat wij te bieden hebben bezig te zijn. De hartverwarmende reakties op onze terugkeer, dat wij dan weer dichterbij zijn om voort te zetten wat wij al deden, maken de 'drive' nog sterker.

Gisteren zijn we naar de Hembyggsgrd (een oude boerderij, met bijgebouwen,die als erfgoed bewaard wordt) in Gnarp geweest, waar een kerstmarkt werd gehouden. Normaal houden we niet van dit soort 'happenings', maar omdat onze vriendin Barbro als 'Tomten' met kar en paard kinderen rondreed wilden we toch wel even kijken. We waren wat aan het eind, dus iedereen was aan het afbouwen, met gevolg dat David een grote plaat (schilderij) met hondjes gratis meekreeg. Hij had ons al de hele tijd bestookt om het enorme ding te mogen kopen, van z'n eigen zakgeld, wat wij niet zo zagen zitten, vanwege de afmetingen. En ik mag niets meer zeggen want kreeg een mooie spiegel mee, die hier heel mooi past.
Ook was er een stand met eko-vlees, eko schoonmaakmiddelen en linnen en wollen kleding, allemaal van bedrijfjes uit de buurt.

Creator of this Website: Christine Eckenhuijsen Smit | Copyright2014 Ons Leven in Zweden
laatst bijgewerkt 24 jan 2018