Dagboek van Ons leven in Zweden

En voor de aanpak van lichamelijke, psychische
en/of emotionele klachten en/of vragen bieden wij

Healing en Reading op Afstand

Coaching in Bewustwording

Persoonlijk Energie Profiel

Leef jouw Opdracht

 

 

Voorgeschiedenis

Dagboek
2007
2008
2009
2010
2011
2012
2013
2014
2015
2016

Praktijk
Re-member-your-Self
Afstands-Healing/Reading

Wie zijn wij
+contact

Jaaroverzicht 2015

Onderwerpen op deze pagina: Januari - Veel gebeurd (eind januari tot half maart) - Mei tot eind augustus - September - Oktober - half Oktober tot en met December

Website
Vanaf de laatste twee weken van december tot en met half januari druk bezig geweest met het updaten van deze website. Dat zat al lang in de planning en was ook hard nodig. Al sinds 2011 niet bijgewerkt!!! Een duwtje in de rug was het lanceren van de website
BedandBreakfastSweden.nl (inmiddels opgeheven) op 17 januari jl. We hebben daarin ook een link naar 'Ons Leven in Zweden' opgenomen en dan is het wel prettig als het 'up to date' is.
Een volgende stap was onze Nieuwsbrief, maar dan - nieuwe stijl - te schrijven, er leuk uit te doen zien en van de diverse links te voorzien. Dat heb ik 18 januari voor elkaar gekregen. We hebben al fijne, positieve reakties binnengekregen.


Serviceruimte Bed and Breakfast
Nu gaan we als een speer bezig de serviceruimte voor de Bed and Breakfast in orde te maken. We hebben nog anderhalve week, dan komen de eerste gasten en een week later de volgende. Het wordt spannend of we het halen.

Langlaufen
Aangezien er nu voldoende en mooie sneeuw ligt, zie je overal weer sneeuwscootersporen verschijnen. Dat betekent tevens dat er weer heerlijk gelanglaufed kan worden. En dan krijg ik ook weer de kriebels.
Vorig jaar had ik in de uitverkoop - voor mijn verjaardag - een geheel nieuwe - langlaufset gekocht (excl. de stokken, want die ik had waren nog goed). Dit was in april. De sneeuw was toen al zodanig weg, dat ik ze nog niet had kunnen uitproberen. Ik had wel mijn oude set, die we 7 jaar geleden bij een 2e hands winkel hadden gekocht (net als voor David en Frans., die inmiddels ook een nieuwe set heeft). Als ik ermee door de sporen ging wilde het wel, maar door de diepere sneeuw, wat we juist ook vaak doen, was een ramp. Dan kwam er een hele berg sneeuw onder m'n schoenen en dat voelde niet erg lekker.
Zaterdag, na het skiën wilde ik het toch, ondanks dat het al donker was, even uitproberen. Je kunt bij ons zo op de latten stappen. Frans gaf me nog een lampje voor op m'n hoofd, veiligheidsvestje aan en glijden maar. Heerlijk voelde het weer.
Dus vandaag, 19 januari, na het boodschappen doen in Hudiksvall, zijn Frans en ik samen op de latten gestapt in plaats van te gaan wandelen. Prachtig en lekker, hertensporen, natuur, maagdelijk witte sneeuw, waar je je eigen spoor in trekt en als je wil, kan je een scooterspoor nemen. Lekker zweten en dan douchen. Ondanks dat Frans eerst niet zo verrukt was, had hij daarna een enorme energieboost gekregen en was blij het weer gedaan te hebben.

Sneeuwstorm uit Oosten
De nacht van zaterdag 10 op zondag 11 januari hadden we een enorme sneeuwstorm gehad vanuit het Oosten. Dankzij de wind om en over het huis heen, kwam er echter dit pak (zie foto's) aan de westkant voor onze voordeur terecht. Daar staat ook onze auto. We konden de deur eerst niet eens open krijgen. Laat staan er een schep doorheen krijgen om de sneeuw weg te scheppen. Na duwen door Frans en David werd de kier gelukkig groter.
Later op de dag wilde David met de snöslunga sneeuw gaan ruimen, maar blijkbaar was er eerder een keer een kei in terecht gekomen, waarschijnlijk toen ik bij ons terras bezig was. Ik had er toen niets van gemerkt, maar bij David deed de aandrijving het niet. Dat is een beveiliging van het apparaat, dat als er een te grote steen in komt, de motor niet beschadigd raakt en dan breken er twee bouten uit voorzorg.
Goed, die reservebouten moesten ergens zijn, want die waren meegeleverd. Het zijn ook niet zomaar boutjes, die je even kan gaan halen. Nee, die moeten speciaal via internet besteld worden. Na ongeveer een uur zoeken, waarin David en ik al met de hand behoorlijk veel hadden weggeschoven, had Frans ze eindelijk gevonden. En toen was het snel en mooi door David weer met de snöslunga gefixed. Frans heeft meteen maar een partijtje reservebouten bijbesteld.

Elandenspoor
Tijdens het wandelen van de week bij ons vlakbij zagen we deze sporen. Het bleek van een elandkoe en kalf te zijn. Op de weg was een hoefafdruk nog goed te zien.

David rijden
Zondag 18 januari zijn we vroeg uit de veren gegaan. David zou namelijk met vrienden (jongens en meisjes) naar Järvsö. Een skioord hier ruim 70 km vandaan. Een eerder weekend waren ze naar het meer nabijgelegen Hassela (kleine 40km) geweest.
Wij zouden rijden en nog een ander ouderpaar. Dat betekent momenteel, dat David rijdt en ik ernaast zit. Er werd gekozen voor een doorsteekroute, korter, bochtig en erg mooi. Voor David kon het niet beter. Hij zat met een dikke smile op zijn gezicht achter het stuur en volgde de andere auto op de 'wielen'. Ik heb me geen moment onveilig gevoeld. En hij heeft weer 140km extra ervaring op besneeuwde en bochtige wegen.
Ik heb David wel gezegd, dat zodra hij zijn rijbewijs heeft we het in principe weer op gaan delen, want anders weet ik het zeker, kom ik niet meer aan het stuur.

Kinderen spelen
Vanmorgen 19 januari reed David zich, zoals gewoonlijk, weer naar school in Hudiksvall, met ons erbij. Aan de parkeerplaats, waar ik het stuur weer over mag nemen en het bordje 'övningskör' weer in de achterbak gaat, ligt ook deze peuterspeelzaal. Ik vond het zo'n mooi gezicht, al die kinderen met hun veiligheidshesjes aan op die grote berg met sneeuw heerlijk aan het spelen.

Website vertaalservice Zweeds-Nederlands
Eind januari, begin februari ben ik bezig geweest mijn eigen website te maken om mijn vertaalservice aan te bieden. Ik bied vertalingen Zweeds naar Nederlands aan. Ik heb de mogelijkheid een autorisatie te krijgen door middel van een proef. Ik heb de oude proeven bekeken en dat moet geen al te groot probleem zijn.

Een naar het Nederlands vertaald stukje op de door mij in het Zweeds geschreven website, kun je hieronder lezen:
"Hebt u een tekst, een folder, een boek, enz. in het Zweeds,die u in het Nederlands (Hollands) vertaald wilt hebben, dan bent u hier aan het juiste adres.
Mijn verdiensten en ervaring als Direktie Sekretaresse in vier talen (Nederlands, Duits, Engels, Frans) bij grote bedrijven in Nederland, zoals o.a. Akzo Coatings, Ballast Nedam, Vendex Holding, Merrem André de la Porte hebben de basis gelegd voor wat ik nu denk te kunnen.
Mijn ervaring met het Zweeds begon met de kursus bij SFI in 2007, die ik binnen 3 maanden afsloot met de hoogst mogelijke beoordeling. 7 Jaar en vele Zweedse boeken later wil ik u graag mijn diensten als vertaler Zweeds-Nederlands aanbieden.
Dat ik de naam "Hollands" heb genomen, berust op het feit dat die benaming in Zweden het meest gebruikt wordt. Maar als men het juist wil doen, dan is "Nederlands" de officiële taal. Holland beslaat slechts 2 provincies, nl. Noord-Holland en Zuid-Holland. Nederland bestaat echter uit 12 provincies, zoals u op het onderstaande kaartje kunt zien."

Vind je het leuk de website te bekijken? Dan kun je deze link gebruiken: Svenska-Hollandska.nl

Veel gebeurd - eind januari tot half maart

Wij zijn sinds eind januari in een emotionele 'rollercoaster' terechtgekomen, waarin veel oude patronen en emoties bovenkwamen. Het had zijn top in het plotselinge overlijden van mijn vader op 3 maart jl., na 5 dagen in coma te hebben gelegen. Mijn vader woonde al zo'n 45 jaar in Spanje. Gelukkig dat wij hem de afgelopen zomer nog met z'n drieën hebben kunnen bezoeken met auto en caravan.

Ondanks mijn vliegangst en 23 jaar niet meer gevlogen te hebben, zijn we toch gegaan om ons bij de rest van de familie, gedeeltelijk in Nederland en gedeeltelijk in Spanje wonend, aan te sluiten voor de crematie op zaterdag 7 maart. We hadden het niet willen missen. Maar de reis ernaartoe was één en al hindernissen. Terwijl we in de nacht van 4 op 5 maart op weg waren, 300km naar het vliegveld, kregen we een SMS van de luchtvaartmij. dat onze vlucht gecancelled was wegens staking van de piloten. Onze vlucht naar Alicante zou om 6.40 vertrekken. Toch doorgereden in de verwachting dat op het vliegveld wel iets geregeld kon worden.
Ondertussen ging er ook nog een lampje van de automotor branden. 2x gestopt en met wegenwacht gebeld. Auto deed verder niet raar, dus maar doorgereden na overleg met de wegenwacht.
Op het vliegveld aangekomen om 3.00 uur in de nacht was er geen enkele support. Pas om 4.15 kwam er iemand van de grondservice. Aanbod: Omboeken via dezelfde maatschappij voor later op die dag, maar dat had helemaal geen zin, met het risico van een voortzetting van de staking. Hulp bij omboeken op een andere vlucht, niet van dezelfde maatschappij, was er niet. De grondservice verwees ons naar een computer die er niet was. We werden duidelijk met een kluitje in het riet gestuurd. David heeft wel geprobeerd via zijn mobieltje een andere vlucht te vinden, maar was daar op een gegeven moment ook helemaal klaar mee.
We waren inmiddels zo uitgeput en hopeloos, dat we besloten naar huis terug te gaan, dus weer 300km, om daar rustig op de computer te kijken in de hoop een andere mogelijkheid te vinden, zodat we alsnog op zaterdag bij de crematie zouden kunnen zijn.

Op de terugweg zijn we vanwege het brandende motorlampje langs een Seat garage gegaan halverwege, die waren inmiddels net open, maar hadden op dat moment geen tijd, maar volgens de monteur kon het verder niet direct kwaad. En jawel, we starten en het lampje was uit.

Eenmaal thuis om een uur of tien, vonden we gelukkig een vlucht met KLM naar Amsterdam en vandaaruit verder naar Alicante. Na het boeken hiervan zijn we alledrie gaan slapen, we hadden het gevoel een jetlag te hebben. 's Middags weer wakker en 's avonds tijdig slapen. De volgende ochtend om 7.00 uur vertrokken voor weer 300km. David heeft heel wat van die - uiteindelijk 1200km - gereden. Onze vlucht vertrok om 13.25 en we hadden 3 uur op Schiphol, waar we weer even de Nederlandse sfeer konden opsnuiven. Een deel van de familie zat op dezelfde vlucht.
Woensdag 11 maart vlogen we weer terug via Berlijn en kwamen 's avonds om 24.00 uur weer thuis.

Ook de terugvlucht was wat bizar. Vlak voor we zouden vertrekken stapten ineens 4 passagiers van boord. 2 zaten er eerst vlak bij ons, jongens van David z'n leeftijd. We hadden daardoor 40 minuten vertraging, omdat hun koffers ook van boord moesten. Het gaf ons en de passagiers die om ons heen zaten een beetje onprettig gevoel, omdat we niet wisten wat er precies aan de hand was. De volgende dag las David in de krant wat er aan de hand was geweest. Een lang verhaal, maar het ging erom, dat één van de jongens een nootallergie had en dat van te voren op meerdere plekken had gemeld en dat niemand van het cabinepersoneel ervan op de hoogte was en eenmaal op de hoogte geen garantie gaven en zeiden, dat hij maar een plastic zak over z'n hoofd moest doen. Daarom besloten ze op het laatst niet mee te gaan, omdat die jongen in geval van toch aanwezige noten, behoorlijke ademhalingsproblemen zou krijgen.

Mei tot eind augustus

Inmiddels zijn we alweer bijna een maand terug uit Nederland, dat ik dit schrijf (half augustus), dus het wordt even zoeken in de herinnering om de volgorde en gebeurtenissen op een rijtje te krijgen en op te schrijven.

David heeft op 12 mei zijn felbegeerde rijbewijs gehaald, zowel theorie - die eerst moest - als zijn praktijkexamen. Geweldig, wat waren we alledrie blij. Ook wilde David graag het B96 rijbewijs halen, zodat hij ook met onze caravan zou kunnen rijden. Daarvoor heeft hij 2 lessen genomen en nog wat oefenen met ons en onze sleepwagen. Dit haalde hij op 2 juni, 6 dagen voordat wij met de caravan vertrokken. Helaas was de machine, die de rijbewijzen maakt, juist kapot en kon hij het bewijs dus niet meenemen. Hij mocht daardoor wel in Zweden rijden, omdat het daar geregistreerd stond, maar niet op reis daarbuiten.

We hadden besloten om naar Nederland met vakantie te gaan, omdat er familiezaken geregeld moesten worden en omdat David bij twee Hogescholen een meeloopdag zou hebben voor de Automotive Opleiding.
Alles is allemaal in korte tijd besloten, geregeld en door kunnen gaan. Een strak schema, doorademen en vooral doorgaan hebben gemaakt dat het allemaal gelukt is.

Op 3 juni, 5 dagen voor vertrek hebben we de makelaar laten komen, die tegelijkertijd foto`s heeft gemaakt. Het huis en de tuin moesten er natuurlijk tip top uitzien en tot die tijd konden we eigenlijk ook niet gaan voorbereiden voor de reis.
Je zult je misschien afvragen, waarom de makelaar? De ervaringen de komende maand in Nederland zouden bepalen of we terug zouden verhuizen. Mochten die ervaringen positief zijn, dan wilden we de
verkoop van ons huis voorbereid hebben. Want volgend jaar half juni, na het behalen van David`s diploma, willen we in dat geval verhuizen. Na een bericht vanuit Nederland, zou de makelaar het alvast op internet zetten en konden we bezichtigingen hebben als we terug waren.
Geïnteresseerd? Kijk dan bij de volgende link
http://www.hemnet.se/bostad/villa-5rum-vattlang-nordanstigs-kommun-vattlang-kvarnvagen-15-7744615

Op 5 juni, 3 dagen voor vertrek hebben we onze nieuwe 2e hands auto 175 km verderop opgehaald. David reed ons met de `oude` auto naar het station, waarna hij met die auto door kon naar school en wij met de trein om de `nieuwe` auto op te halen.
De dag van vertek, maandag
8 juni, had David eerst nog een natuurkunde proef. Eigenlijk was school pas 12 juni afgelopen, maar ik had kunnen regelen, doordat hij in Nederland op donderdag en vrijdag diezelfde week meeloopdagen deed, dat we eerder weg konden.

We hadden veel te doen in Nederland en hebben daardoor niet iedereen kunnen bezoeken. Ook waren we nog graag doorgereden naar Spanje, maar daar hadden we geen tijd en budget voor. David zou 16 juli naar Schotland vertrekken voor 4 weken werk`vakantie`. Nu weten we, meer werk dan vakantie.

We zijn begonnen op een SVR camping bij Doorwerth, omdat deze het meest gunstig lag voor de eerste afspraken. Daar zijn we 5 dagen gebleven.

Bij aankomst bleek de koelkast in de caravan het begeven te hebben. Erg vervelend als het warm is en er ook in het vriesvakje nog wat etenswaren voor de komende dagen ligt. Een caravanbedrijf in de buurt voor ons merk was erg onvriendelijk en onbehulpzaam. Een bedrijf wat verder weg, van een ander merk, was daarentegen uitermate vriendelijk, behulpzaam, correct en precies. Voor de laatste hebben we meer kilometers moeten maken op de dag van wisseling van camping, maar dat hadden we er wel voor over. In de tussenliggende dagen hebben we de koelkast op gas laten draaien, dat werkte wel, maar vinden we nooit helemaal plezierig.

De rest van de tijd zijn we op een SVR camping in Tuil gaan staan. Dit ligt aan de andere kant van de Waal van onze vroegere woonplaats Zatlbommel. We hadden het er naar ons zin en het lag centraal voor al onze afspraken. En we hebben veel langs de Waal gewandeld, nu eens aan de andere kant dan we vroeger deden. We hebben er een aantal zeer warme dagen gehad met 38 graden als topper. De schaduw opzoeken en een emmer water bij de hand.

Van daaruit zijn we ook een aantal keren naar `s-Hertogenbosch geweest om te genieten van de stad waar we zoveel herinneringen hebben liggen.

Voorts hebben we David mijn geboortehuis (het huis van mijn opa en oma en waar ik tot mijn 8e gewoond heb) met omgeving en Frans` vroegere werkplek in `s-Gravenhage laten zien. We parkeerden tegenover mijn geboortehuis en ik dacht, ik bel gewoon aan. Er zat inmiddels een accountantsbedrijf in. Ik deed mijn verhaaltje en ze vonden het geen enkel probleem dat we binnen keken. Het was een wonderlijk gevoel, als je na zovele jaren zulke herkenbare dingen ziet en als het ware terugschiet in de tijd. Ik was ongeveer 12 of 13, dat ik daar voor het laatst binnen was. De voordeur, het belletje precies hetzelfde, een nis onder de trap, de trapleuning, de gang vroeger met marmeren vloer en nog veel meer. Zelfs de enorme kastanjeboom was blijven staan. Het leuke is dat de huidige eigenaar de oude details wil bewaren of in oude staat wil terugbrengen.

We zijn ook naar mijn oude lagere school gelopen, de Haagsche Schoolvereniging, aan de Mauritskade. Aan diezelfde Mauritskade heeft Frans gewerkt en kon dat nu ook aan David en mij laten zien. Voorts was het leuk David wat prominente gebouwen en plekken als de Passage, Paleis Noordeinde, Het Binnenhof en hofvijver, Gevangenpoort, etc. te laten zien. Als afsluiting hebben we poffertjes gegeten op het Malieveld. Hier ging ik vroeger met mijn moeder wel eens naar toe, na de hertjes te hebben bezocht. We woonden er vlakbij.
Met mijn broer en zussen hadden we om vijf uur afgesproken op begraafplaats Eik en Duin in Den Haag om een deel van de as van mijn vader bij het familiegraf te plaatsen, met name, zijn wens volgend, bij zijn broer.

Alle vrienden en familie, die we wel bezocht hebben: dank voor de gastvrijheid en gezelligheid. Alle vrienden en familie, die we deze keer niet bezocht hebben, tot volgend jaar.

We zijn 8 juli weer vertrokken met regen en harde wind. De volgende dag zouden we de oversteek maken van Puttgarden naar Rødby. De navigatie gaf al aan dat we vanwege de wind een andere route moesten nemen, die 300 km langer was. Wij eigenwijs. Daardoor stonden we, met nog vele andere caravanners bij de brug voor het eiland waar de ferry gaat en mochten niet verder, omdat deze brug dwars op de wind ligt. Een parkeerplek zonder stroom en zoek het verder maar uit.

We kwamen in de namiddag aan en de volgende ochtend was de wind nog even erg. Hoe lang nog? Als we er wel over zouden gaan en er stond wellicht politie aan de andere kant betekende dit een fikse boete. In geval dat we een ongeluk zouden veroorzaken een boete van € 10.000 en geen dekking verzekering. Tja, geen echte optie dus. Dan toch maar omrijden via Flensburg en de brug over de Grote Belt tussen Fyn en Sjaelland, die nog wel open was. Met een slakkegang, vanwege de harde rukwinden, over de enorm hoge brug. Wat was ik blij dat we eroverheen waren. En we zijn toch wel wat gewend met de afsluitdijk, maar die heeft niet zo`n enorm hoge brug ertussenin. Bij de aanloop op het lagere stuk hadden we eigenlijk meer last van zijwind.

David had vrijdagavond 10 juli een afspraak met Zweedse internet vrienden in Helsingborg, waarvoor we ook een partij stroopwafels in de auto hadden liggen, die ze besteld hadden. Eenmaal in Helsingborg was de camping die we op het oog hadden helemaal vol. Wat nu? Veel meer keuze was er niet bleek met rondbellen naar andere mogelijkheden. Op het parkeerterrein blijven staan leek gezien de passeerders ook geen aantrekkelijke optie. Maar we hebben er wel snel een maaltje gemaakt en gegeten. De vrienden wisten wel een mogelijkheid en daardoor kwamen we op een uniek plekje, waar eigenlijk alleen campers stonden. Het lag tussen de jachthaven en de zee met uitzicht op de overkant, Helsingør. Prachtig. Enige nadeel: geen stroom en geen water. Wel uiteraard Nederlandse camperaars. David ging intussen met de vrienden naar een andere plaats waar streetraces werden gehouden en werd weer netjes op tijd afgeleverd.

We wilden zondag 12 juli weer thuis komen, vanwege de voorbereidingen voor David`s reis naar Schotland. Toen we om 19.00 aankwamen wisten we niet wat we zagen. We hadden de buurman niet meer gevraagd om het gras voor ons te maaien, nou dat was te zien. Om de caravan op de plek te kunnen zetten zijn David en ik eerst gaan maaien. Eenmaal op de plek hebben we het allemaal maar gedaan, bijna niet door te komen, en is Frans de caravan en auto gaan uitladen. Met gevolg dat we pas om 22.00 konden eten. De dagen erna hebben we, vooral David, bijna dagelijks gemaaid om het weer een beetje toonbaar te krijgen.

Donderdag, 16 juli zouden we David naar het vliegveld brengen, dus weer een rit van 300 km enkele reis. Voor David natuurlijk een feestje, want hij reed uiteraard heen. Maar voor het zover was moest er natuurlijk nog wel heel veel gewassen en gestreken worden. Daarnaast hadden er ongelooflijk veel kijkers op het internet naar ons huis gekeken en had de makelaar ook al geïnteresseerden voor de bezichtiging op 3 augustus. Er waren zelfs mensen die perse eerder wilden komen, namelijk 17 juli. Daar hadden wij eigenlijk helemaal geen zin in, omdat we het al druk zat hadden en dan vrijdag de hele dag zwoegen om het huis en de tuin weer toonbaar te hebben. Maar de makelaar ging 2 weken op vakantie en ze wilden absoluut voor die tijd komen. Nou goed, toch maar overstag. Deze kijkers zijn zodanig geïnteresseerd, dat ze een bod hebben uitgebracht, nadat de andere 5 kijkers op 3 augustus zijn geweest. Van die 5 zijn er 2 over die ook nog een keer willen komen. Dat is dan komende week woensdag en donderdag gaan we David weer ophalen. Je leest het goed, vervelen doen we ons niet.

David`s `avontuur` in Schotland (Edinburg), samen met een klasgenoot is bijna afgelopen. Als hij het van tevoren had geweten, had hij het waarschijnlijk niet gedaan. Vier weken lang, de helft van zijn vakantie, 6 uur werken per dag, gelukkig af en toe ook wat korter, 2 dagen vrij.
Het werk in de jeugdherberg: bedden afhalen en opmaken, badkamers, toiletten en keukens schoonmaken, dweilen en stofzuigen. In het begin was hij helemaal stuk, nu gaat het beter, maar met een matras waar de veren doorheen steken en een pub, die tot in de late uurtjes doorgaat met muziek luid draaiend en het daarbij behorende luidruchtige volk, is uitrusten niet echt mogelijk. En dat met als vergoeding, de reiskosten, huisvesting en geld om eten te kopen en zelf te koken. Maar hij houdt de kas goed bij, ze kopen goedkoop en toch voedzaam eten in, wat ook nog snel klaar is. Dus ook tomaatjes, komkommer en wortel elke dag! Elke dag een fles water van 2 liter, kraanwater is niet te drinken. Hij heeft zelfs weten te regelen, dat ze een gratis toer hebben mogen meemaken naar de High Lands en Loch Ness.
Gelukkig heeft hij een behoorlijk zakcentje van zijn middelste broer gehad en van ons een iets minder zakcentje, waardoor hij het uitstapje naar Glasgow, een pubbezoek en een enkele keer een pizza bestellen heeft kunnen doen en zelfs nog wat ansichtkaarten kunnen kopen en versturen.

Ook hebben ze twee andere klasgenoten bezocht, die in Glasgow in een jeugdherberg werken. Die zijn ook een vrije dag naar hen toe gekomen. En ze hebben een hoge berg middenin Edinburg, Arthur`s Seat, beklommen.

WhatsApp en Skype hebben hem en ons erdoorheen geholpen. Dan kun je tenminste ook nog even goede raad geven bij een verkoudheid/griep om een doorgesneden ui naast het bed te leggen. Hij had het zelf nog verbeterd door de ui helemaal fijn te hakken en had daardoor goed kunnen slapen, terwijl de nacht daarvoor echt niet ging. We hadden helemaal niets ingepakt voor ziekte mogelijkheden. Normaal teatree, molkosan, appelciderazijn, etc. Wel had hij rescuedruppels mee, wat hij meteen is gaan nemen. Na twee dagen toch wat koortsig, was hij er weer doorheen. Hij heeft wel geprobeerd die dagen te werken, maar één dag lukte het echt niet.
En via WhatsApp krijgen we bijna dagelijks foto`s van de maaltijden te zien, die er gebrouwen worden.
In ieder geval is hij heel wat ervaringen rijker. Het op eigen benen staan is een heel belangrijke daarin.

En dan na thuiskomst weinig tijd om uit te rusten, want dan is het maandag alweer naar school voor het laatste jaar van het `gymnasiet`.

De keus voor zijn vervolgopleiding is gevallen op Hogeschool Fontys in Eindhoven. Kleinschalig en overzichtelijk, met gemotiveerde mensen. We hebben er veel informatie kunnen krijgen en met een aantal belangrijke mensen gesproken. Daarnaast biedt de omgeving van Eindhoven veel mogelijkheden op het gebied van Automotive.
Onze huisvesting (een huurhuis) volgend jaar hangt samen met deze keuze en onze voorkeur gaat uit naar Son en Breugel.

Als voorschot op een verhuizing zijn we na Davids vertrek en de eerste bezichtiging begonnen met kleding selecteren, die weg kon. Dat waren behoorlijk wat dozen, die we naar een goed doel hebben gebracht. Een tweede hands markt voor kleding is hier niet.

Vlooienmarkt spullen, die we nog op zolder hadden, hebben we naar mensen gebracht, die het voor ons verkopen (zij 30 en wij 70 procent). Dat betekende veel werk, met prijzen inschatten of opzoeken, aanbrengen en een bijbehorende lijst maken. Kleine prijsjes, dus eigenlijk bijna het werk niet waard, maar om het zomaar weg te doen ook zonde en de centjes kunnen we goed gebruiken. En hoe minder we hoeven te verhuizen, hoe beter. Ook heeft Frans artikelen op Blocket (Zweedse Marktplaats) gezet. Door dit alles werden de zolderruimtes aanzienlijk overzichtelijker.
We willen graag tot en met volgend jaar juni hier kunnen blijven wonen, zodat we niet onnodig nog een keer tussendoor moeten verhuizen, met extra kosten. Daarnaast zijn de huren hier haast hetzelfde als in Nederland, dus dat schiet niet op. En dan hebben we rustig de tijd om in te pakken.

Na het wegbrengen van de vlooienmarktspullen, lag dit mooie plekje bij Gränsfors Bruk op de route. Hier worden, onder vakmensen zeer bekende, bijlen met dezelfde naam gemaakt en er ligt ook een pottenmakerij, waar onze Engelse vriend Mike werkt. De naam betekent waterval op de grens. Dit zal vroeger de gemeentegrens geweest zijn. Het water werd vroeger gebruikt als aandrijving voor de diverse apparatuur, hoewel veel met de hand gedaan werd en nog steeds worden er bij beiden veel dingen handmatig gedaan, waardoor het uniek is en een toeristische attraktie met rondleidingen en winkel.

Tussen de bedrijven door een flinke wandeling met een tussenstop voor een met de rugzak meegebracht kopje koffie uit de thermos en water. Heerlijk genieten van zon en rust. Eerst waren we helemaal alleen, daarna kwam er een jong stel met een roeibootje, die we niet meer gezien hebben. De tafel was op het vlotje neergezet door anderen, maar kwam ons goed van pas.

De haven van Hudiksvall, nu vol met motor- en zeiljachten, groot en klein. Hier parkeren wij de auto om langs het water onze wandeling te doen, alvorens we boodschappen gaan doen.

En genieten van de geur van de bloeiende jasmijn.

Tijdens de afwezigheid van David heb ik zijn reguliere taak om de kanten van ons weggetje te maaien overgenomen. Niets vermoedend kwam ik langs een opgerolde adder, die daar heerlijk lag te zonnen. Ik had hem/haar bijna overreden en reed er eigenlijk voorbij, omdat mijn hersenen het gewoon niet direct registreerden. Twee meter verder reed ik van verbazing bijna het weiland van onze buur-boer in en liep terug. Het beest lag er nog steeds. Snel naar Frans gerend en binnen gechecked of het wel echt een adder was. En ja hoor. Vond het niet echt leuk. Heb het beest met een hark verjaagd, maar niet veel later lag het er weer. Veel te lekker plekje. Steeds als we er met de auto langsreden keken we en ja hoor, dan lag het er vaak weer. Ik had al het gevoel, dat het er wel eens meer dan één zouden kunnen zijn. Waarschijnlijk zelfs wel drie, want ik zag op hetzelfde moment in ieder geval twee stuks een eindje van elkaar vandaan. En later ook een zwarte, die zelfs op de erfscheiding lag te zonnen. Ben veel op internet gaan zoeken, wat we er nu mee moesten. Opties als vangen en een heel eind verderweg weer uitzetten vonden we niet zo lekker. We hebben ze regelmatig verjaagd. Op een gegeven moment vond ik een slangehuid tijdens het maaien en de slangen hebben we, gelukkig, niet meer gezien. Je wordt er wel superalert van en ik heb ook hoge laarzen gekocht.

13 augustus kwam David weer terug uit Schotland. De eerste keer zo lang weg en behoorlijk zelfstandig zijn, dan is het weer even wennen. 17 augustus was het dan weer tijd om te beginnen aan het laatste schooljaar hier. Na een wat rommelig begin, zoals altijd, als de roosters nog niet helemaal kloppen, is het dit jaar wat relaxter, mede omdat David twee vakken heeft laten vallen. Hij had al genoeg punten voor deze vakken en voor in Nederland was het niet echt nodig. Ook voor ons heel prettig, niet elke dag om 6.00 uur opstaan!!!
Inmiddels hebben ze met hun vriendengroepje (meiden en knullen) al weer de nodige gezamenlijke uitjes gedaan. Heerlijk, na al die jaren van relatieve eenzaamheid voor David. Het is daarom ook wel weer lastig dat we nu weer terug verhuizen. Maar een aantal hebben al gezegd, dat ze Nederland onveilig komen maken, haha. En ieder gaat na het 'gymnasiet' toch ook zijn/haar eigen weg, dus het zou toch moeilijker worden dit zo in stand te houden, maar voor nu is het heel erg fijn, dat hij dat hier tenminste ook nog mee heeft mogen maken.

In augustus hebben we tussen heftige regenbuien door ook veel mooi weer gehad waarvan we maar goed genoten hebben om weer bestand te zijn tegen de lange winter. Veel Zweedse e-boeken gelezen in de zon, via onze tablet. Niet alleen fijn, maar ook noodzakelijk om mijn Zweeds op peil te houden voor vertalingen. Heb helaas nog geen klanten, daarvoor moet ik gaan werven en de tijd ontbreekt me.
Een vlinder, die zo lang op mijn voet bleef zitten, dat ik er in een moeilijke draai liggend alsnog een foto van kon maken.

De mensen, die ons huis in Bjåsta hebben gekocht hebben ons uitgenodigd om een keer bij hen te komen lunchen. Ze hadden via de tam-tam vernomen, dat ons huidige huis te koop stond. Ze willen ons heel graag alles laten zien wat ze veranderd hebben, voordat we vertrokken zijn. Allemaal zaken, die wij ook graag hadden gedaan als we de financiële mogelijkheden hadden gehad.
In ieder geval lieten ze ook uitvoerig weten, dat ze heel blij met het huis zijn en al veel leuke contacten hebben. Kortom ze hebben het erg goed naar hun zin daar. Dat is fijn om te weten.

Op zaterdag 29 augustus was het hier 'Ljuskväll', altijd in het laatste weekend in augustus. Een gebruik rond 1993 vanuit Finland hier geïntroduceerd. Ontstaan om de laatste restjes van een zomer op te maken en op te branden, nadat men de zomerstuga verlaat voor de lange winter. Het is dus symbool voor het afsluiten van de zomer en het begin van de winter. Overal, met name langs de kust, worden er dan fakkels of grote kaarslichten neergezet, wat een feeëriek tafereel is. David had het jaren geleden al eens meegemaakt. Wij alleen hier plaatselijk, wat een buurman bij de waterval had neergezet. Deze keer zouden we met z'n 3-en naar Hudiksvall gaan, niet zo druk als waar David het eerder had meegemaakt, waar het een echte happening was. Wij geven de voorkeur aan iets minder volk op de been. Dat bleek te kloppen. Wel gingen er nog twee vrienden mee. David met hen voorop, stevig doorstappend en wij er met een behoorlijke tussenruimte achteraan. We hebben die avond wel 10 kilometer in recordtempo gelopen om maar lichtjes te zien. Het was een lekkere, stevige wandeling maar niet de feeërieke belevenis, die David had meegemaakt. Hij was toen iets van 11 of 12, dus dan is het ook anders. Toch was het leuk op veel plekken aan de andere kant van de baai en op een eiland die lichtjes te zien. Hieronder een verlichte zeilboot en eiland met fakkels.

September

7 september hebben we het contract voor de verkoop van ons huis per half juni 2016 mogen tekenen. We hoeven dus niet tussentijds te verhuizen en kunnen ons nu richten op het wegdoen, verkopen en opruimen. Tijd genoeg, zul je denken, maar de tijd vliegt. Er zijn allerlei zaken, die ons los hiervan bezighouden. Niet in het minst mijn persoonlijke ontwikkeling, maar daarover kun je meer lezen op onze andere website Re-member-your-Self.com, die ik overigens ook helemaal weer bijgewerkt heb. Tijdens dat bijwerken heb ik ook nog eens de artikelen doorgelezen, die ik in de loop der jaren geschreven heb. Waar nodig heb ik ze aangepast, maar ze waren nog even actueel als toen ik ze schreef en geven veel informatie, ondersteuning en mogelijkheden voor wie het tot zich wil nemen.

Ook in september hebben we heerlijk weer gehad. We hebben veel uit de natuur mogen oogsten, zoals appeltjes van onze appelboom, bosbessen en zelfs rozenbottels, die we op onze dagelijkse, verplichte wandelingen tegenkomen. Verplicht omdat ik de bloeddruk zonder medicijnen goed wil houden, maar natuurlijk sowieso goed voor de algehele gezondheid en ook nodig om gewicht op peil te houden.

De kachel hebben we 's avonds al weer gezellig branden om de kilte te verdrijven en ook bijvoorbeeld appelmoes op te maken.

Oktober

Ook nu genieten we, tussen de bedrijven door, zo veel mogelijk van de zon.

De rozenbottels vonden we toevallig op een wandeling bij het strand bij Hudiksvall, waar wij onze boodschappen doen. David rijdt zichzelf met ons erbij naar school en wij drinken een kopje koffie en nemen de kans te baat om een wandeling in een andere omgeving dan bij ons huis te doen.

Het was wel een heel karwei met de rozenbottels, maar we hebben alles bruikbaar gemaakt. Na het schoonmaken, halveren en koken op de houtkachel, daarna zeven, het zeefsel weer in water koken en daarna de pitten eruit vissen en weer zeven hebben we nu een overheerlijke rozenbottelgelée, een rozenbottelcocktail en gedroogde pitten. Omdat het zo geslaagd was hebben we nog een keer een lading gehaald en klaargemaakt.

Ook in onze tuin hebben we rozenbotteltjes. Die heb ik ook geplukt. Dat was helemaal een klus, om die te halveren. Dat hebben we uiteindelijk met z'n 3-en gedaan, anders was het niet door te komen. Die heb ik vervolgens te drogen gelegd en gebruiken we in de thee.

Inmiddels hebben we de houtkachel de hele dag aan, zo sparen we electriciteit, want dan hoeft de luchtwarmtepomp niet zo hard te werken.
En het is weer tijd om de buitenklussen te doen voordat de winter echt begint, zoals het plaatsen van stokken langs ons weggetje, opdat de sneeuwschuiver en wijzelf niet in de greppel belanden en de weg terugvinden na een sneeuwstorm. Dat de winter eraan komt is al goed te merken. Vanmorgen, 7 oktober was de wereld wit van de rijp na - 3.9 graden. Gelukkig scheen de zon ook en hebben we zelfs nog een was buiten kunnen drogen.

Het wordt ook alweer steeds vroeger donker met bijbehorende prachtige zonsondergangen. Goed te merken als je foto's uit Nederland of Spanje toegestuurd krijgt.

7 oktober hebben we dan eindelijk, na al die jaren hier en nog op tijd voordat we verhuizen, het Noorderlicht spektakel mogen aanschouwen. Eerder hadden we het ook al wel een paar keer gezien, maar niet op deze fantatische wijze. Lichtgolven over de hele hemel, op de top zelfs met als het ware golvende regenbogen. Ook boven ons. Ik was als een klein kind de ene wow roepend na de andere. Als David niet via Facebook door bekenden erop geattendeerd was, hadden we het weer gemist. Je blijft immers niet elke nacht buiten staan wachten met - 2 of kouder. David heeft geprobeerd het met de mobiel vast te leggen, maar de kwaliteit van de camera daarop is niet zo professioneel. Maar toch hierbij een flauw aftreksel van wat wij zagen. Een film ervan zou nog mooier zijn. Zo donker als het op de foto's eruit ziet was het helemaal niet. Het leek alsof de maan volop scheen of alsof iemand met een enorme schijnwerper een lasershow aan het geven was.

We ervaren al dit soort dingen als cadeautjes en beleven onze tijd hier nu nog bewuster en intenser, vanwege de verhuizing volgend jaar.

Vervolg

David moest voor de school hier een verplichte week stage doen. We hebben kunnen regelen, dat hij die stage op zijn toekomstige opleiding in Eindhoven kon gaan doen. Twee vliegen in één klap. Hij had dan aan de opdracht voor de school hier voldaan en kon tevens nog wat intensiever meelopen op de nieuwe plek, om zekerder van zijn keuze te kunnen zijn. We konden er de week herfstvakantie aan vastplakken, waardoor we in totaal twee weken zouden hebben.
Het is allemaal een beetje op de valreep gegaan en er moest nog veel voor de reis geregeld worden. Voor het eerst zouden we eens luxe doen. Met de boot van Göteborg naar Kiel v.v. natuurlijk, vooral omdat we maar twee weken hadden. Een stacaravan in Mierlo. Maar ook nieuwe banden en dat heeft ons vooral behoorlijk wat stress opgeleverd en ook weer kosten. We hebben nu in totaal 3 sets banden: zomerbanden, winterbanden zonder dubs en winterbanden met dubs. Voor de reis hadden we dus de winterbanden zonder dubs nodig. Op zomerbanden eind oktober rijden hier, durfden we echt niet aan. En op dubbanden mogen we buiten Zweden niet rijden. De stress kwam doordat de banden, die we zelf via internet besteld hadden (goedkoper), op tijd afgeleverd zouden worden bij de bandenfirma, maar niet kwamen. Ettelijke telefoontjes en mailtjes naar de klantenservice (in Duitsland) maakten onze zorg alleen maar groter. Gelukkig kon David via een omweg volgen waar de banden (ieder afzonderlijk op transport) waren. Hierdoor konden we steeds geruster zijn, hoe dichter ze naar ons toe kwamen. En gelukkig konden ze 1 dag voor vertrek omgelegd worden. Maar eerder hadden we al het idee dat we alles maar moesten cancellen. Toch nog stress, terwijl we alles zo goed geregeld hadden.

Vrijdag, 16 oktober gaat onze boot om 18.45 uit Göteborg. We vertrekken thuis om 8.00 uur en een geluk, dat we de winterbanden er onder hadden liggen, want het had gevroren en was glad. Toch hebben we het eerst nog rustig aan gedaan, want zonder dubs is het met gladheid altijd nog verraderlijk. We zijn alleen gestopt om te wisselen van bestuurder en naar de wc te gaan. Op het laatst toch nog even stressen. Een afstand van 100 kilometer op 2-baansweg, schiet niet op en de boot wacht niet! Gelukkig waren we toch nog goed op tijd. Wat een enorme boot, 10 verdiepingen. Echt wel een verschil met de veerboten, die we gewoonlijk hebben. We hadden ook een verplichte hut voor de overnachting aan boord. Het was absoluut een hele mooie belevenis.

In Nederland weer een vol programma. David heeft die komende week gewoon school. Dus tijdig opstaan en naar Eindhoven. Frans en ik verkenden ondertussen eventuele woonmogelijkheden voor volgend jaar.
Ook hebben we op zoek naar een jas voor David de centra van Helmond, Tilburg, Breda en Eindhoven gezien. In de eerste drie waren we nog niet eerder geweest en het was leuk om daar eens rond te lopen.

Vrijdag, 30 oktober gaat de reis weer terug en we komen veilig op zaterdagavond weer thuis. De conclusie van onze reis is, dat het goed is geweest dat we gegaan zijn. Voor David is het nu nog zekerder. Hij heeft een leuke week gehad, met mensen die dezelfde interesse deelden, namelijk auto's.
Eenmaal terug moesten ook de banden weer gewisseld worden, naar winterbanden met dubs.

November

We hebben inmiddels afscheid genomen van onze trouwe caravan, die wij zelf 14 jaar hebben gehad. Is 18 jaar oud, maar nog in prima conditie en zag er qua interieur nog fris en bij de tijd uit. We hadden al een nieuwer exemplaar in de wacht staan, die we deze winter bij de leverancier mogen laten overwinteren. Dat scheelt ons met sneeuwvrij houden van het dak van de caravan en ook met oppassen voor de caravan als we met sneeuwruimen bezig zijn. Als er al sneeuw komt.

Verder zijn we bezig met vooruitblikken. Dingen verkopen, die we niet meer mee willen sjouwen. Alvast uitzoeken hoe we het met de verhuizing gaan doen. Na de Kerstvakantie van David, gaan we vast aan de slag met ordenen en wat kan, al in dozen doen. Het wordt menens.

Maar tussendoor moet er ook nog even naar auto's gekeken worden, gewoon voor de fun.

December

Wat het weer betreft: het is enorm aan het heen en weer schieten. We hebben het al heel koud gehad, met name 's nachts, de eerste redelijke hoeveelheid sneeuw is vorige week gevallen, maar regende daarna weer weg, met gladheid als gevolg. Maar nu is het voor de tijd van het jaar weer extreem zacht. Vanmorgen, 9 december om 7.00 uur was het + 9 graden. David meldde vandaag een boerenwijsheid uit deze omgeving, dat als het na 9 december nog steeds boven nul is, het geen echte winter gaat worden. We zullen het zien.

Voor het eerst sinds ons verblijf in Zweden hebben we voor vier daagjes (7 t/m 10 januari) een huisje in Björnrike (Vemdalen), op de fjällen geboekt. Iets wat voor een heleboel Zweden minimaal een jaarlijks uitje is. De fjällen zijn de bergen tussen Zweden en Noorwegen. Het is maar 250 km van ons vandaan.
De hoofdreden hiervoor is, dat David al 3 jaar met pijn in zijn voeten skiet. Desondanks blijft hij van het skiën genieten, wat een wonder mag heten.
Hij heeft al allerlei speciaal aangepaste zolen gekregen, door specialisten gemaakt zowel in de skischoenenshop als bij twee verschillende zolenspecialisten, maar de pijn blijft. Ook zijn de skischoenen met warmte bewerkt, om ze aan te passen. Er is daardoor zelfs al een paar skischoenen door de skishop verspeeld. Gelukkig kregen we nieuwe, maar met nog steeds hetzelfde euvel. Bijna na elke afdaling moet hij even stoppen, omdat de pijn ondragelijk is. In het skioord hier dichtbij zijn alleen sleepliften en dat maakt het niet beter. In het seizoen gaan we een enkele keer een stukje verderop naar een skioord en daar zijn ook zitliften, dan heeft hij er eigenlijk nauwelijks last van en kunnen we de hele tijd doorgaan.
Vanwege dat hij in de skiverhuurshop in ons nabijgelegen skioord heeft gewerkt, heeft hij ook daar verschillende skischoenen met zijn speciale zolen mogen uitproberen, maar ook dat leverde niets op. We kregen mede van hen het advies om naar een echte bootfitter te gaan. De beste, die zelfs een prijs in Europa heeft gewonnen, zit in het skioord waar wij nu geboekt hebben en David heeft een afspraak met hem gemaakt. Dus dat wordt waarschijnlijk veel uitproberen en vooral sleepliften nemen. Helaas, want daar zijn nu ook juist veel zitliften. Hopelijk ligt er dan inmiddels ook wat echte sneeuw, bovenop de spuitsneeuw.
Het is nu
16 december, maar sneeuw van betekenis moet nog komen. Het is hoofdzakelijk nog groen hier.
Ondanks de minder leuke aanleiding voor het uitje, hebben we er reuze zin in en het voelt dat we eens even echt op vakantie gaan. Het gaan naar Nederland heeft toch steeds vooral als werkvakanties gevoeld.


Creator of this Website: Christine Eckenhuijsen Smit | Copyright2014 © Ons Leven in Zweden
laatst bijgewerkt 24 jan 2018