Dagboek van Ons leven in Zweden

En voor de aanpak van lichamelijke, psychische
en/of emotionele klachten en/of vragen bieden wij

Healing en Reading op Afstand

Coaching in Bewustwording

Persoonlijk Energie Profiel

Leef jouw Opdracht

Voorgeschiedenis

Dagboek
2007
2008
2009
2010
2011
2012
2013
2014
2015
2016

Praktijk
Re-member-your-Self
Afstands-Healing/Reading

Wie zijn wij
+contact

Jaaroverzicht 2016

Onderwerpen op deze pagina: Januari: 1e keer skiën op de fjällen - Februari: 1e bezoek aan studieplaats Karlskrona - Maart: 2e keer skiën op de fjällen en 2e bezoek aan Karlskrona - April: bezoek aan studieplaats Karlstad en opname ziekenhuis Frans - Mei tot half juni: inpakken en Davids afsluiting van de middelbare school - 14 juni: overdracht huis en weg uit Zweden - half Juni, Juli, Augustus en half september: verblijf in caravan in Nederland, huis gekocht en korte vakantie in Frankrijk - Half september: onze spullen komen - Eind september: einde dagboek

Ik begin met schrijven van het onderstaande op 12 december 2016, hetgeen toch een grotere klus is, dan ik aanvankelijk dacht. Ik wil namelijk ook foto's bijvoegen, omdat dat gewoon leuker is dan alleen droge tekst en dat vraagt in dit programma heel wat handelingen.Voorts constateer ik dat ik nog wat aanpassingen moet doen in de lay-out. Maar het is ook een klus, omdat er dit jaar zoveel is gebeurd. Ik heb daardoor niet de tijd gehad om eerder iets in dit Dagboek te schrijven. En ... ik had een half jaar, vanaf half juni, mijn computer niet meer ter beschikking en behoorlijk internet hebben we nog steeds niet.
Toen we (Frans, David en ik) laatst terugkeken op het afgelopen jaar zagen we pas door hoeveel emoties, overwegingen, kilometers (waarvan David er de meeste heeft gereden) en vooral werk we heen zijn gegaan.

7 t/m 10 januari
De 4 dagen skiën, effektief 3, in Vemdalen (Björnrike), (zie ook december vorig jaar) waren uiteindelijk toch een werkvakantie. Met -25° skiën vraagt best wat van je lijf, maar het moest wel. Deze vakantie was immers bedoeld om het pijnprobleem in David's voeten tijdens het skiën op te lossen. Dus skiën met -25°, dan de skiwinkel in, met voor het gevoel + 25°, dus zo snel mogelijk ski-jack, extra trui, rugschild, hoofdband, helm, col en handschoenen uit en dan toch nog zweten en wachten tot de bootfitter weer tijd voor David had. Dan weer alles aan, de kou weer in, weer proberen en dat een aantal keren per dag. De zitlift hebben we maar éénmaal genomen, want we kwamen bevroren boven.

Helaas heeft deze expeditie niet geleid tot de oplossing van het pijnprobleem. De terugweg naar huis was spannend dankzij hevige sneeuwval.

8 februari
Ons gebruikelijke gang naar Hudiksvall, David naar school, Frans en ik een kopje koffie bij benzinestation Q8 en boodschappen. Daarna wandelen langs de haven. En hoe leuk was dat om een internationaal gezelschap (Nederlanders, Duitsers, Russen en Finnen: zagen we aan de nummerborden van de auto's) ijszeilers te zien. Het Europees kampioenschap 2016, georganiseerd door Nederland. Konden we lezen op het oranje doek en natuurlijk de Nederlandse vlaggen.

14 en 15 februari
David wilde nog graag een keer sneeuwscooteren voordat het niet meer zou kunnen, omdat we uit Zweden zouden verhuizen. Hij belde daarom naar Johan Henriksson, de eigenaar van Äventyrsmästarna, die we kennen en waarbij David in 2010 een snuffelstage had gedaan. Johan wilde juist die dag met het gezin gaan scooteren, maar kwam een bestuurder te kort en stelde voor dat David gratis mee mocht, zodat één van zijn kinderen bij David achterop kon. Daar zeiden we natuurlijk geen nee tegen. Ze hebben een behoorlijke tocht gemaakt en onderweg gegrilled. Zweedser kan je het niet hebben.

Het scooteren was David weer zo goed bevallen en hij wilde graag ook nog een keer zelf, zonder passagier, maar vond het ook leuk als ik dan mee zou gaan, wel begeleid door Johan. Ik had alleen in het verleden op onze toenmalige eigen, niet al te beste sneeuwscooter, getufd en het leek me aan de ene kant wel gaaf om nog eens zo'n snel monster te ervaren, maar ook best eng. Johan had de volgende dag nog tijd om ons te begeleiden. Ik vond het toch wel heel spannend.

We gingen eerst naar het meer om een beetje in te komen. Alleen al daar te komen, heel rustig, maar toch, deed mij tegen David en Johan zeggen, gaan jullie maar verder, dan hebben jullie het tenminste leuk, ik ga terug. Maar nee hoor, dat wilden ze niet. Dan toch maar doorzetten. Weer gezegd, dat zij maar samen verder moesten gaan. Nee, we moesten met z'n driëen door. Dus na het meer de berg op. En ja hoor, ik begon steeds meer de smaak te pakken te krijgen, want ik merkte dat ik veel beter staande het 'monster' onder controle kon houden dan zittend. Bijna bij de top had ik nog even een noodmoment, toen ik een steen moest ontwijken en de scooter bijna kantelde. Ik ben eraf gesprongen en heb Johan gevraagd de scooter uit deze situatie te halen.
Overigens was de sneeuw niet meer top, dus echt wel oppassen voor stenen e.d., want ja, als je de scooter beschadigd, wel eigen risico en niet weinig ook.
Na de top en genieten van het weidse uitzicht, had Johan nog een mooie tocht voor ons in petto. De berg af, richting een ander meer, waar we voluit zouden kunnen gassen. Voor we daar waren, kwam Johan bij een greppel en in blubbersneeuw vast te zitten. Gelukkig dat Johan zijn scooter, met behulp van David over de greppel kreeg. Daarna gassen, Johan met David voorop, op Davids scooter eroverheen en met mijn scooter is Johan met mij voorop door de bush gereden om weer op 'track' te komen. Dat door hem gereden worden was ook wel even een ervaring. Maar gelukkig was ik inmiddels wel meer los en begon het zelf scooteren echt leuk en gaaf te vinden.
Op het eind van de tocht, wilde Johan David nog een kunstje leren, mij liefst ook, maar ik heb bedankt. Namelijk springen met de scooter. Ik heb daar nog mooie filmpjes van gemaakt.

Naast zo'n uitje zijn we vreselijk druk bezig, niet alleen doordat we moeten inpakken voor de komende verhuizing, wat een klus op zich is.
Maar ook doordat we onze plannen nog eens onder de loep hebben genomen, mede door dit soort leuke dingen. We zijn daarna tot de conclusie gekomen, dat we de mogelijkheid om in Zweden te blijven willen onderzoeken. Daar zijn meerdere aanleidingen voor: de sneeuw (skiën, langlaufen en sneeuwscoteren), het verhuizen (makkelijker in Zweden, de bereikbaarheid van ons huidige huis is met een grote internationale vrachtwagen waarschijnlijk heel lastig), de mensen die we hebben leren kennen, de taal die we na zoveel zwoegen nu goed machtig zijn, financiën, de vervolgstudie van David. Inmiddels zit David namelijk te denken aan een bachelor Werktuigbouw om daarna een master Automotive te gaan doen.
In dit huis kunnen we echter niet blijven wonen, want dat hebben we per half juni verkocht. We zoeken nu een huis in de buurt waar David gaat studeren. Alleen dat is dus het probleem, we weten nog niet waar dat zal zijn. We hadden alle kaarten op Fontys Automotive-Eindhoven gezet. Daardoor heeft hij niet deelgenomen aan een algemeen examen hier in Zweden, de zgn. Högskoleprov, die 2 x per jaar plaatsvindt. Het is een examen om als de punten van het diploma niet toereikend zouden zijn voor toelating, dit alsnog - mits uiteraard goed gescored - toelatingsmogelijkheid geeft. Hij kan dit examen nu slechts 1x doen en wel precies op zijn verjaardag, 9 april. Toen we besloten om het roer om te gooien was het precies de laatste aanmeldingsdag!!! We hebben meteen een boek met tips en vroegere examens besteld zodat hij zich zo goed mogelijk kon voorbereiden op dit examen. Dit om de gemiste kans van de eerste mogelijkheid in het najaar te compenseren.

We hebben heel wat kilometers naar mogelijke studieplaatsen gemaakt. Daarover volgt hieronder meer. Even anders dan in NL, de afstanden hier. Maar ja, je moet toch gaan voelen en kijken hoe het is.

vr. 26 t/m zo. 28 februari
De eerste, mogelijke studieplaats die we bezoeken is Karlskrona in het Zuiden, 800 km enkele reis. Bij de Universiteit van Karlskrona kan David zeker alleen op zijn diploma binnenkomen, dus geen positieve högskoleprov nodig. Daarnaast ligt het op de helft naar NL. Hoeven we iets minder ver te rijden.
We vertrekken vrijdag meteen na school van David om 12.45 uur en komen behoorlijk moe om 21.45 bij ons geboekte pensionnetje in Karlskrona aan. De volgende dag, zaterdag, hebben we 4 bezichtigingen met verschillende makelaars. We wilden namelijk graag meteen een beeld van de woonmogelijkheden.

Zondag rijden we terug via Linköping, om alvast te zien waar David de volgende dag, maandag moet zijn. Hij had zich namelijk, eerder in het jaar, opgegeven voor een bezoek met een aantal klasgenoten aan de Universiteit van Linköping. En gelukigerwijze werd hij daarvoor met nog een paar vrienden uitgenodigd.
David wilde graag met zijn vrienden reizen, vandaar dat hij eerst weer mee terug naar huis ging om de volgende dag na school samen met zijn vrienden om 15.00 uur met de trein naar Stockholm af te reizen, en van daaraf met de trein verder naar Linköping. Om 20.00 uur was hij dus opnieuw in Linköping. Woensdagavond kwamen ze om 22.30 uur weer versleten aan op het station in Hudiksvall. Hij had een paar leuke dagen gehad en geproefd van het Zweedse studentenleven.

6 t/m 10 en 10 t/m 12 maart
Nog een keer naar de fjällen om te skiën, maar nu naar Lofsdalen. Toen we deze vakantie boekten dachten we nog dat we in juni terug naar Nederland zouden verhuizen. En dan zou het onze laatste kans zijn om nog een keer, maar dan zonder steeds skischoenen uitproberen en waarschijnlijk minder koud, op de fjällen te kunnen skiën. We hadden al veel enthousiaste verhalen van Zweden over dit skigebied gehoord. We hebben meest met z'n drieën geskied, wat erg gezellig was. Een vriendin uit David's klas was er namelijk ook met haar ouders, maar die waren altijd langlaufen en daar had zij niet zo zin in, dus ging graag elke dag met ons mee. Het was inderdaad minder koud, maar wel mist. We hebben dan ook de eerste keer de zwarte piste in de mist gedaan. Spannend!. Maar daarna ook heel wat keren met beter zicht en stralende zon. Wij vonden het - gelukkig alle drie - de lekkerste afdaling.

Helaas werd Frans de tweede dag ziek, griep, maar we moesten donderdag 10 maart nog door naar Karlskrona (2e bezoek), waar David een meeloopochtend zou hebben. Het was een vreselijk lange tocht, waar geen einde aan leek te komen, zo'n beetje dwars door Zweden heen, waarvan de eerste paar honderd kilometer nog over besneeuwde binnenwegen. Voor Frans, die zich absoluut niet lekker voelde helemaal vervelend.

We hadden het pensionnetje geboekt, waar we de vorige keer ook hadden gezeten. Ik wilde na zo'n hele dag in de auto nog graag even een luchtje scheppen en hoewel het eigenlijk niet goed voor Frans was, gezien de ijskoude wind, wilde hij mij niet alleen laten lopen. Dit heeft hem niet echt goed gedaan. Hij bleef dan ook de volgende dag in bed, David naar de universiteit en ik in de ijskou door Karlskrona, een oude marinestad, gelopen om iets van de sfeer van de stad te kunnen meepakken. Daarna opwarmen in de verblijfsruimte/kantine van de overigens mooie universiteit/hogeschool met schitterend uitzicht over het water dankzij de grote glazen gevel. Ik geniet ervan en van de groepjes internationale studenten, die hier een seminar hebben en met elkaar in drie- en viertallen discussiëren in het Engels, met een duidelijk Duits, Frans of Nederlands accent. David en ik lunchen ook maar even in deze kantine en nemen voor Frans wat lekkere dingen mee. Helaas voelt hij zich zo beroerd, dat het meeste niet aanspreekt.
's Middags hebben we weer twee afspraken met makelaars. O.a. een huis, wat we de vorige keer al bekeken hebben, gezien de prijs wel geïnteresseerd in zijn, maar ook onze twijfels over hebben. Gelukkig horen we nu het geluid van een zagerij, zodat we zeker zijn dat we het niet moeten doen. We zouden oorspronkelijk pas zondag terugrijden, maar nu overwogen we eerst, vanwege Frans zijn gezondheidstoestand, 's middags (vrijdag) na de bezichtigingen te vertrekken, maar besluiten uiteindelijk om toch nog maar een nachtje te slapen en dan hopelijk uitgeruster zaterdag de 800 kilometer terug naar huis te rijden.
Waarschijnlijk ligt bij deze Universiteit/Hogeschool het niveau te laag, zodat kansen op een goed vervolg minder zijn. En de sneeuwbeleving zou niet hetzelfde zijn. Meer Nederlands klimaat. Aan de zee.

26 maart
De eerste kraanvogels gehoord, 4 stuks, voor ons een teken dat het voorjaar er aan komt, ondanks dat er nog sneeuw ligt.

April
Een andere studieoptie is Karlstad aan het Vänern, dat 500 km zuid-westelijk van Vattlång ligt, dus ook al een eindje op weg naar NL en met sneeuwbeleving, die meer overeenstemt met wat we zouden willen. Er (vakantie)wonen veel Nederlanders in deze omgeving (Värmland), mede door de makkelijke bootverbinding Göteborg-Kiel. De kans dat hij daar binnen kan komen, maar dan op diploma- en op examenpunten is groot.
We willen graag in de buurt gaan wonen, zodat David voorlopig thuis kan blijven wonen.
We vertrekken vrijdag 1 april naar Karlstad, komen om 15.00 uur aan op de camping waar we een huisje gehuurd hebben en hebben de eerste huisbezichtiging om 16.30 uur.

Door de griep die Frans begin maart op de fjällen opliep was zijn weerstand dusdanig verzwakt, dat ondertussen in het onderlijf problemen ontstonden, wat tijdens ons verblijf in Karlstad steeds erger werd. Hij had veel pijn, kon niet goed lopen en voelde zich ellendig. Desondanks is hij meegegaan naar diverse huisbezichtigingen en hebben we gezamenlijk Nederlanders bezocht, die daar in de buurt wonen. Zelfs hadden we in de buurt van Karlstad bijna een stukje grond gekocht om daar te bouwen. Het lag prachtig met uitzicht op een meer en een skipiste. Maar de prijs van het bouwen en de tijd dat het zou duren vielen ons toch wel erg tegen, na bij twee bouwers een afspraak te hebben gehad.
Pas op dinsdagochtend had David een afspraak bij de Universiteit om met een paar colleges mee te lopen. Eerder konden we daardoor niet terug, waar we gezien de gezondheidstoestand van Frans wel over dachten. Ook hebben we overwogen naar het ziekenhuis in Karlstad te gaan, maar dat voelde niet direkt een prettige optie, zo ver van het vertrouwde. Daarom zijn we dinsdagmiddag 5 april meteen terug naar huis gereden.

De volgende ochtend, woensdag 6 april, waren Frans en ik om 10.30 op de Eerste Hulp van het ziekenhuis in Hudiksvall, waar we tot 17.30 gewacht hebben. Frans werd tussentijds wel onderzocht en er bleek 2 liter urine in zijn blaas te zitten, met mogelijke aantasting van de nieren. Daarvoor kreeg hij een katheter, die in bleef en we mochten weer naar huis. Maar het voelde helemaal niet goed. Steeds meer bloed in de urine en pijnaanvallen. Het bloed werd almaar donkerder en de pijn erger, waardoor hij niet meer stil kon zitten of liggen. Uiteindelijk hebben we besloten op vrijdagavond 8 april, een ambulance te laten komen, want het leek me onmogelijk Frans op deze manier zelf met de auto naar Hudiksvall te rijden. Ik ben er zo gauw mogelijk met de auto achteraan gereden. Het was heel akelig David alleen thuis achter te moeten laten, die de volgende dag jarig zou zijn en ook nog eens het belangrijke examen, de Högskoleprov, moest doen.
Frans werd om 21.00 uur opgehaald en uiteindelijk pas, na onderzoek, om 1.30 uur 's nachts op de afdeling opgenomen. Ik mocht gelukkig blijven, omdat het al zo laat was en ze hadden een bed voor me naast Frans. Veel geslapen hebben we niet, steeds controleren of de bloedproppen wel goed door de katheter gingen en de boel niet zouden verstoppen, wat de oorzaak van de pijnaanvallen was geweest.
's Morgens vroeg ben ik op en neer naar huis gereden om David te feliciteren en sterkte te wensen voor het examen. Hij moest om 8.30 uur beginnen en om 16.30 uur zou hij klaar zijn en dan naar het ziekenhuis komen. Ik was op tijd terug (met nog wat extra homeopatische spullen) om bij de ronde van de dokter te zijn. Er werd op aangedrongen, eerder overigens ook al, dat Frans anti-biotica zou gaan slikken. Zelfs zo, dat ze zeiden dat hij anders op de intensive care zou terechtkomen. Uiteindelijk zijn we maar gezwicht, ondanks onze slechte ervaringen hiermee in 2008. Wel hebben we ondersteunende middelen gezocht, o.a. pro-biotica, als tegenhanger tegen anti-biotica. En reinigende middelen. Ook haalde ik gezonde en aansterkende levensmiddelen bij de supermarkt vlakbij, zodat Frans ook tussendoor wat kon eten en drinken om weer wat aan te sterken.
De 2e nacht (in overleg met David en Frans) heb ik gevraagd of ik weer mocht blijven en gelukkig, ook nu kon het weer, wel met iets meer voorbehoud. Hoe leuk was het toen we de volgende ochtend te horen kregen dat het nog nooit zo'n rustige nacht op de afdeling was geweest. Tja, hoe kon het ook anders, Frans en ik waren voortdurend met energie stromen, de kamer, de afdeling en ook het ziekenhuis energetisch schoonmaken bezig geweest. Het was een mooi cadeau ondanks alle spanning.

Er kwam steeds minder bloed en stolsels, maar ook een derde nacht zijn we nog samen in het ziekenhuis gebleven.
Maandagochtend, 11 april ben ik bij de makelaar langs gegaan om te zeggen hoe de situatie was en dat dit wel eens invloed zou kunnen hebben op de datum van oplevering. Ze adviseerde me om dit ook met de koper op te nemen, wat ik al van plan was. En maandagmiddag waren we eindelijk om 17.00 uur weer thuis.
Op zondag, 17 april hebben we de toekomstige eigenaresse van ons huis uitgenodigd. Frans lag nog in bed. We hebben haar verteld wat er gebeurd is en dat het wellicht invloed zou kunnen hebben op de overdrachtsdatum. Ze had er gelukkig begrip voor, ook al staat ze eigenlijk al maanden te springen om het huis te kunnen betrekken.
Al met al heeft het nog een tijd geduurd, voordat alles weer wat gestabiliseerd was. Op 21 april kreeg Frans weer een onderzoek waar we best erg tegenop zagen, omdat ook dat in 2008 niet zo erg plezierig was geweest. Uiteindelijk viel het nu mee, maar er bleek wel een haar in de blaas te zitten, die er meteen met microscopisch klein gereedschap en samenwerking tussen arts en verpleegkundige uitgehaald werd. Het was interessant, dat we het via een beeldscherm mee konden volgen. Vermoedelijk erin gekomen bij het inbrengen van de katheter. En er werd een nieuwe katheter ingebracht en besproken hoe verder. In ieder geval zou er nog een onderzoek van prostaatweefsel gedaan moeten worden. Ook dit had Frans in 2008 al een keer meegemaakt en was al helemaal geen pretje. En we zaten onder tijdsdruk in verband met de "verhuizing" half juni en alles wat daarvoor nog moest gebeuren. Op 30 mei zou de afspraak voor dit onderzoek zijn.

Omdat David zich was gaan richten op een studie werktuigbouw op universitair niveau, Karlskrona afgevallen was vanwege de kwaliteit en Karlstad en omgeving ons toch niet echt aanstonden en andere studieplaatsen in Zweden buiten bereik waren qua toelatingseisen of geografisch niet aanspraken, ging ik toch maar weer eens googelen op de mogelijkheden in Nederland. Mijn oog viel toen op Enschede, universiteit van Twente. We zijn daar met z'n drieën verder op door gegaan. Een huis in Duitsland en David studeren in Enschede was een goede optie.

Mei - Juni
Het inpakken en opruimen gingen intussen in rap tempo door, want de tijd drong. Ook al hadden we nog geen idee waar we uiteindelijk terecht zouden komen. Het enige wat vaststond was dat we per 14 juni geen huis meer hadden.
We hadden gelukkig met de toekomstige eigenaresse kunnen afspreken, dat we al onze spullen in de stuga op ons terrein mochten stouwen, totdat we wisten waar we heen zouden verhuizen. Daarom hebben we ook heel veel spullen verkocht en weggedaan, zodat alles in de stuga zou passen.
Ook al wisten we nog niet waar we heen zouden verhuizen, hadden we inmiddels wel kontakt met een ervaren Scandinavië verhuizer in Friesland voor het geval we naar Nederland of Duitsland zouden verhuizen. Deze was er vrij zeker van dat hij wel bij ons kon komen, door de manier waarop ze hun vrachtwagen hebben geconstrueerd. We hebben de aanrijsituatie helemaal uit de doeken gedaan, er foto's van gemaakt en die opgestuurd. Ik was blij dat die hobbel genomen was, dat scheelde stress op dat gebied, maar helemaal 100% zeker voelden we ons er nog niet over. Dat waren we pas toen het uiteindelijk zover was. Maar daarover later.

David ging eind mei, begin juni nog een weekje met vrienden naar Kreta, als afsluiting van zijn middelbare schooltijd.

Frans en ik hadden intussen hard doorgewerkt voor de verhuizing. Dit betekende ook spullen wegbrengen naar de Second Hand.

10 juni was het grote einde van de schooltijd met die dag de studentenoptocht door de stad (Hudiksvall) en op 11 juni het studentenbal met eten.
Voor de optocht moesten we ook nog een vergrootte baby- of jeugdfoto als plakaat regelen, die David dan vlak voor de optocht zou krijgen en niet eerder mocht zien. Traditie dat de ouders dit voor hun kind regelen. Voor niemand was echter echt duidelijk waar dit plakaat overhandigd moest worden, bij school of bij een centraal verzamelpunt. We hadden met David afgesproken bij het centrale verzamelpunt, maar moesten eerst de auto een eind uit de buurt zetten. Helaas, al was het 10 juni, was het ijskoud (5°) en het regende. Zo sneu! Ik heb echt gebeden dat het tijdens de optocht droog zou zijn en dat is het voor het grootste deel inderdaad geweest. Want iedereen is dan supernetjes gekleed. De meeste meisjes in witte of crème zomerjurkjes van dunne stof en behoorlijk kort. De jongens in een kostuum, keurig uitgedost. Ze hebben allemaal hun studentenmuts op, ieder met de eigen naam erop geborduurd, de klas en een steen in de kleur die bij de afstudeerrichting hoort. In David's geval dus Techniek. Ze lopen dan allemaal klasgewijs met de plakaten met hun baby- of jeugdfoto omhoog, de muziek voorop en elke klas heeft een spandoek met een slogan en de klassenaam, die worden gedragen door jongerejaars.
Het is een enorme happening alles bij elkaar. De optocht gaat door de stad heen en zorgt ongeveer een half uur tot drie kwartier voor enige chaos. Veel toeters, gezang, geroep, het lijkt bijna carnaval. Ouders, familie en vrienden staan langs de kant en lopen mee om de afgestudeerde te huldigen door hen lintjes in de Zweedse kleuren met daaraan beertjes, studentenmutsjes, bierbekers, plastic champagneglazen, bloemen en zo meer om te hangen.

Indrukwekkend was ook 11 juni, de hele ceremonie voorafgaand aan het eten en het bal. de bibliotheek gevestigd is, waar Frans en ik vele uren doorgebracht hebben. Ze worden per paar met naam en klas afgekondigd. Dat gaat in volgorde van klas. Elk paar loopt over een verhoogd plankier het gebouw in en wordt met applaus begeleid van het enorme publiek, waaronder uiteraard alle trotse ouders, familie en vrienden, maar ook veel mensen, die het steeds weer leuk vinden om dit spektakel mee te maken. We hebben heel wat prachtige jurken voorbij zien k Alle paren verzamelen zich in een park voor het zgn. Kulturhus in Hudiksvall, een mooi statig en oud pand, waar ookomen, ongelooflijk, een echt galagebeuren. David had voor deze gelegenheid een mooie strik en pochet in de kleur van de jurk van zijn dame en een extra mooi wit overhemd. De dag ervoor had hij een oranje stropdas en bijpassende pochet. Er waren ook nogal wat jongens die een jacquet voor deze gelegenheid hadden gekocht of gehuurd, maar wij vonden een mooi pak, waar David daarna ook nog wat aan zou hebben een betere keus. Blijven Nederlanders! Mooie schoenen en ceintuur waren natuurlijk ook nodig. Gelukkig hadden we het pak al in een vrij vroeg stadium gekocht en zijn met de andere dingen ook vrij snel geslaagd. Wonderwel was het 11 juni heel wat beter weer dan de dag ervoor, met een lekker zonnetje, maar aangezien de ceremonie pas om 19.00 uur begon en er 300 deelnemers van het bal waren en David als een van de latere klassen aan de beurt was, was het op het laatst toch nog behoorlijk fris. Na afloop van de ceremonie mogen de ouders natuurlijk naar huis. David zou deze keer gelukkig worden thuisgebracht.
Ik vergat nog iets te vertellen. Het is traditie om tijdens het studentengebeuren in een oude auto rond gereden te worden. David is samen met zijn dame en nog een bevriend paar inderdaad in een oude auto naar Hudiksvall gebracht. Dit had één van de dames geregeld.

Dan zijn er nog wat nafeestjes, maar er is niet veel tijd meer. 14 juni is de overdracht en moeten we vertrekken, want er zijn alweer afspraken met vrienden van David in Helsingborg. Het is aanpoten om alles klaar te krijgen.

14 juni, om 10.00 uur hebben we de overdracht in Hudiksvall, daarna weer snel terug want we zijn nog lang niet klaar. Maar we moeten ook nog even langs de school van David, want ze waren vergeten de door ons gevraagde vertaling van Davids diploma in het Engels aan ons te sturen.
We hadden de nieuwe eigenaresse, tijdens de overdracht, gevraagd of het oké was dat we er nog niet uit waren en we hoopten dat we om 13.00 uur konden vertrekken. Maar het duurde allemaal toch langer, ook al werkten we als paarden. De laatste dingen in de stuga, die werkelijk propvol stond, het huis tiptop en schoon achterlaten. De caravan, die voor onbepaalde tijd onze woonplek zal zijn, van voldoende voorzien. We informeren de nieuwe eigenaresse rond 17.30 uur dat we eindelijk vertrekken. We komen dan ook niet ver. Het wordt een camping in de buurt van Tierp, tussen Gävle en Uppsala.

Omdat lang achtereen zitten voor Frans niet zo prettig was hadden we besloten, dat we de route in kortere stukken zouden opdelen. De volgende dag, woensdag 15 juni maken we derhalve een tussenstop op een camping, waar we in 2014 ook overnacht hebben, aan de westelijke kant van het Vättern, bij Karlsborg. Toen we daar aankwamen voelde Frans zich koortsig en voelde weer problemen in het onderlijf hetgeen mij totaal onderuit haalde. We hadden zo hard gewerkt om alles klaar te krijgen en de afgelopen tijd in een soort overlevingsstand gestaan, dat ik nu het gevoel had dat alle poten onder mijn stoel uit gezaagd werden. Hoe moest dit nu gaan, er ging van alles door me heen. Weer ziekenhuisopname ver van onze bekende omgeving, zou deze reis en hele onderneming niet te veel van Frans eisen?

De volgende dag, 16 juni ging het tot onze grote opluchting wel beter met Frans, maar tegen het einde van de dag voelde ik me steeds zieker worden. Gelukkig kon David het rijden met de caravan overnemen. En dat heeft hij vanaf toen verder mogen doen. Ik kreeg vreselijke keelpijn, griep, pijn in m'n hele lijf. Heb voornamelijk in bed gelegen. In Helsingborg had David de afspraken met zijn vrienden. We zijn daar langer blijven staan, omdat ik te ziek was om verder te reizen. De afgelopen maanden eisten hun tol. Ik kon niet praten ondanks de gember met honing. Dat ik mijn stem kwijt was heeft nog een tijd geduurd. Evenals enorme hoestaanvallen. Daar hebben we alle drie erg lang last van gehouden.
De dag voor vertrek zijn we toch nog even gaan sightseen in Helsingborg. We hadden het centrum nog nooit gezien en wie weet zouden we er nooit meer komen.

Maandag, 20 juni vertrekken we en verlaten Zweden. Voor hoe lang weten we nog niet. Niks staat echt vast.

Dag Helsingborg, dag Zweden tot ooit of tot spoedig weersziens?

David rijdt weer met de caravan en brengt ons veilig en wel op een camping in Hesedorf, tussen Hamburg en Hannover. Het regent gestadig. Wij zijn de enige caravan. Bij de receptie worstel ik me door een gesprekje heen, niet alleen omdat mijn stem het steeds begeeft, maar ook omdat het Zweeds steeds de overhand heeft en het lijkt op hordelopen. En zoals gewoonlijk laten mijn mannen mij het woord doen.

Dinsdag, 21 juni vertrek richting Nederland, Twente. We zijn al jaren lid van de SVR (Stichting Vrije Recreatie), meestal boerencampings, die hierbij aangesloten zijn. We hebben een camping in Beuningen (Overijssel) uitgezocht, eerst voor een paar nachtjes, want ja we weten nog helemaal niet hoe alles gaat lopen.

Woensdag, 22 juni bellen we met de heer Hermans in Brabant, een energetisch werkende homeopaat, waar Frans in 2008 veel baat bij heeft gehad. We kunnen de volgende dag komen. Hij gaat de week erna op vakantie. We hebben maar direct een afspraak voor ons alle drie gemaakt. Ik ben namelijk ook nog helemaal niet in orde.

Donderdag, 23 juni naar Brabant. Gelukkig hebben we airco in de auto. Wat is het heet. We hebben alle drie een goed advies gekregen. Bij mij was het vooral de stress van de afgelopen tijd.
We zagen in de verte al de donderwolken hangen. Diezelfde avond en nacht heeft het overal in Nederland goed gespookt, met zwaar onweer en stortregens, die in Limburg en Brabant zelfs schade aangericht hadden.

We hadden een tv-antenne op deze caravan zitten en een kleine tv gekocht, speciaal voor in de caravan, zodat David tijdens de vakantie voetballen zou kunnen kijken. Op de camping lukt dat via de Nederlandse zender tot zondag, dan begeeft de ontvangst het plotseling. Nog van alles geprobeerd. Het kastje hebben we laten doormeten, we dachten dat het misschien door het onweer een storing had gekregen, maar het kastje was goed. Toen werden we door mensen op de camping uitgenodigd om bij hen onder het genot van een kopje koffie en bier/wijn de voetbalwedstrijd te komen kijken. Ze hadden daarvoor speciaal de tv in hun voortent gezet. Later kregen we van hen een oude schotel, die ze nog thuis hadden liggen. Zo heeft David in ieder geval nog aardig wat van het voetballen gezien, maar helaas niet de F1 races.

Overigens nog een frapant iets, wat ik al lang weer vergeten was, omdat het inmiddels al weer heel gewoon voor ons is. We waren na die 9 jaren in Zweden zo gewend aan de ingetogenheid en het op zichzelf zijn van de Zweden, dat toen we op deze Twentse camping waren, zo'n beetje overrompeld werden door het groeten en de openheid van de meesten. En natuurlijk het bekeken worden. Dat laatste gebeurt in Zweden ook wel, maar dan meer verstolen.

Vrijdag 24 juni. Het is weer behoorlijk warm en ik ben nog steeds niet goed bij stem. David en ik gaan vol goede moed naar het toelatingsbureau van de UT (Universiteit Twente) in Enschede, met alle benodigde papieren, denken we. (Nota bene hadden Frans en ik bij de school in Zweden speciaal gevraagd om een Engelse versie van David's diploma, wat door de school vergeten was waardoor we op de dag van vertrek nog langs moesten gaan.) Het diploma ziet er niet hetzelfde uit als in Nederland, want de cijferlijst is tevens het diploma. Dit was al het eerste probleem. Daarnaast had de kopie die we daarvan hadden meegenomen om in te leveren, in Zweden gewaarmerkt moeten worden. Jammer dat die informatie nergens bij de aanmeldingsprocedure vermeldt staat. Een Finse jongen die keurig met al zijn diploma's aan de balie kwam kreeg dit ook te horen en stond nog verbijsterder te kijken dan wij. Het maken van een kopie voor hem was al te veel en moest hij zelf gaan regelen. Dat vond ik echt stuitend. Maar wat nu. Het zou toch niet waar wezen, dat David door zo'n kleinigheid niet toegelaten zou worden. En dat betekende ook, dat het inschrijven voor een wiskunde zomerkursus op de UT op losse schroeven kwam te staan. Ik had daarover gelezen en het leek me een goed idee, dat David daaraan mee zou doen om zo de overstap van de wiskunde in Zweden naar de wiskunde op de UT wat gemakkelijker door te komen en daarnaast zou hij op deze manier alvast ook wat medestudenten leren kennen. Het eerste doel hiervan is niet helemaal geslaagd, maar het tweede wel degelijk. Maar ..... ik loop wat op de zaken vooruit.

Veel van de omgeving hebben we nog niet gezien en er valt nog heel wat administratiefs en mail te verwerken (o.a. voor de eventuele toelating van David op de universiteit) voor zover dat lukt via de wifi van de camping. Dus genoeg te doen. We zitten daardoor veel in de caravan en veel in de auto.

De andere mensen op de camping zijn vakantiegangers, meest met electrische fietsen. Veelal hebben ze hun caravan voor langere tijd staan en gaan af en toe naar huis voor de was etc. Voor ons ligt dat anders en we voelen ons bepaald geen vakantiegangers. We weten totaal niet hoe lang ons verblijf in de caravan zal duren.

Maandag, 27 juni gaan we met zijn driëen strijdlustig terug naar de UT. Zo simpel laten we ons niet uit het veld slaan! We hebben het originele diploma mee en ter uitzondering wordt er ter plekke een gewaarmerkte kopie van gemaakt.... Zucht.
's Avonds kijken we voetbal in een Duits eetcafé. Dit geeft David het idee om zaterdag, als Duitsland althans in de finale komt, ook hier te eten, zodat we mee kunnen genieten van de sfeer.

Dinsdag, 28 juni gaan we via Gronau en Ahaus (bij beiden sfeer proeven) naar Winterswijk om bij Obelink een echte luifel te halen. We hebben de caravan met een etuiluifel gekocht, met zijstukken, maar dat werkt niet als het zo regent, zoals het doet. Dus we hebben besloten een ouderwetse aanschuifluifel te kopen, zoals we die ook op de vorige caravan hadden.

Woensdag, 29 juni krijgen we een mail van de UT dat David is aangenomen (yes!) onder voorbehoud dat hij een staatsexamen Nederlands doet (uuuhhh!!). Wat nu weer. We zoeken alle drie op internet over staatsexamens. Er blijkt helemaal geen tijd meer te zijn om staatsexamen te doen voordat het studiejaar begint. Schriftelijk wordt op een andere plaats ergens in Nederland gehouden dan het mondeling en hoe zou David zich nog moeten voorbereiden. Moet hij nou een jaar gaan verspelen voor dit stomme akkefietje? We sturen in ieder geval een mail terug.
We komen er bij het opzetten van de nieuwe luifel achter dat ze geen scheerlijnen meegeleverd hebben, terwijl Frans nog extra gevraagd had of ze er wel bij zaten. Gelukkig had Frans er een paar meegenomen uit onze voorraad. Nog een hindernis was dat buren op de camping beweerden dat we meer stokken zouden moeten hebben. Bij navraag bij Obelink, bleek dat niet zo te zijn. Later werden ons alsnog scheerlijnen toegestuurd. Ook dat ging weer fout. We hadden het adres van de camping opgegeven. We hadden ons op Soer ingeschreven, maar het pakketje was op Smit verzonden, dus dat kwam maar niet dachten wij en stuurden weer een mail naar Obelink. Toen we bij de campingeigenaar navroegen bleek het pakje daar al een week te liggen, omdat hij geen campingbewoner met de naam Smit had.

Donderdag, 30 juni gaan we toch nog maar even de omgeving verkennen en een telefoonkaart voor de mobiel regelen. We komen zelfs over de grens, die is niet zo ver en ontdekken een heerlijke Italiaanse ijsboer, maar tevens huizen bij de banken in de etalage. Één bank is nog net open, maar zijn zeer vriendelijk en helpen ons graag. Helaas is het huis wat we leuk vinden onder optie, maar ze zullen ons informeren. Het is onze eerste kennismaking met de Duitse huizenverkoop en er zullen er nog vele volgen. En al doende leert men.

Vrijdag, 1 juli gaan we naar een vriendin, waarmee we afgesproken hebben dat de post vanaf ons oude adres in Zweden door de nieuwe eigenaresse voorlopig naar haar toegestuurd kon worden. Frans regelt later via een bedrijf, dat die onze post verzamelen en naar ons doorsturen voor de duur van een half jaar.

Zondag, 3 juli moet er toch een keer gewassen worden. Er staat een wasmachine op de camping, al vind ik dat meestal niet echt prettig, maar goed het kan effe niet anders. Omdat ik twee wassen heb krijg ik van twee buren spontaan wasrekken aangeboden. We hebben zelf al wel een waslijn gespannen en ook een wasrek, maar ik kan de aanbieding goed gebruiken. Ondanks dat het tussendoor regent is de was uiteindelijk toch droog.
Overigens is het een prachtige omgeving waar we verblijven en Frans en ik proberen zo veel als mogelijk 's avonds een wandeling te maken. Onze conditie is niet direct top, dankzij de ziektes maar wordt allengs beter.

Maandag, 4 juli weer een paar leuke taken. Eerst naar de UT om te gaan praten over de eis van het staatsexamen. We praten als brugman en worden daarna heel erg geholpen om toch een oplossing voor dit probleem te vinden. Mede omdat ze wel merken, dat David perfect Nederlands spreekt, schrijft en begrijpt. Dus dat de eis eigenlijk in zijn geval niet erg relevant is. De oplossing wordt gevonden in het doen van een colloquium doctum, een test die door de UT wordt afgenomen, maar die dan ook alleen voor de UT geldt. Allang best en nog in Enschede ook. We praten met de docent, (blijkt later het hoofd van de taalafdeling te zijn), die deze test waarschijnlijk ook gaat afnemen en vragen nog even naar hoe deze test is opgebouwd en hoe David zich toch nog enigszins kan voorbereiden. We zijn weer een paar kilo lichter, door te weten dat er toch nog een mogelijkheid is.
Daarna gaan we meteen op zoek naar waar David zich kan aanmelden voor de wiskunde zomerkursus. Toevallig was net de organiserende studente aanwezig, dus ook dat kwam in orde voor dat moment dan. Een superspontane meid, waaraan we ook nog wat praktische zaken konden vragen ten aanzien van studeren in Enschede. Zij had inmiddels haar derde jaar gedaan, dus kon leuke tips geven.
En daarna was het tijd voor een volgende klus. Het of de Digid regelen. Dit moest gedaan in verband met de aanmelding van David bij DUO (Dienst Uitvoering Onderwijs) vanwege de studie. Voor het regelen van Digid vanuit het buitenland via internet was Frans in Zweden al frustrerende uren lang bezig geweest. Dit is echt niet goed opgezet. Maar ook nu was de aanmelding om in Enschede onze Digid te kunnen regelen een ware odyssee via wifi van de camping op mobiel en tablet. Maar ja het moest. De aanmelding was uiteindelijk geslaagd en we hadden op deze dag een afspraak in het stadskantoor van Enschede voor het regelen ervan. Frans had automatisch een Digid vanwege zijn pensioen uit Nederland, maar er ontbrak nog iets wat niet vanuit Zweden te regelen viel. Voor David en mij moet de Digid apart aangevraagd. Dat hadden we in 2014 al wel geregeld, toen we in Nederland waren en zijn er toen voor naar Schiphol moeten gaan, maar die van David werkte vreemd genoeg niet. Dus twee zaken die geregeld dienden te worden.
Omdat er toch nog steeds iets niet helemaal goed liep met de Digid, zijn we nog twee keer naar het stadskantoor in Enschede moeten gaan. Ook moeten we nog weer formulieren bij de UT inleveren. Nee, alles gaat niet over één nacht ijs. Het is dan ook behoorlijk warm.

Intussen kijken we bij makelaars en huizen aan beide kanten van de grens, we worden nog nergens echt warm van behalve dan van het weer.

Maandag, 11 juli hebben we een afspraak met de studiebegeleider van werktuigbouw bij de UT. We hopen stiekem dat zij misschien iets aan de toelating kan bijdragen, maar ze helpt ons snel uit de droom. Dus het gaat toch echt afhangen van het colloquium doctum. Het is tenminste iets. Maar in ieder geval kunnen we haar vragen stellen en krijgen we even een rondleiding. David heeft immers de open dagen gemist.

Woensdag, 13 juli hebben we een afspraak gemaakt voor bezichtiging van een huis in Denekamp. Het leek een aardig huis, maar eenmaal binnen viel dat toch wel heel erg tegen. Inmiddels waren we een maand verder, zonder qua woonplek veel verder gekomen te zijn. We begonnen toch wel een beetje de moed te verliezen.
Als David in Enschede zou kunnen beginnen en eerst nog thuis wonen, dan moest het ook redelijk bereikbaar zijn. We hadden derhalve al een keer in Gildehaus gekeken, maar hadden toen het gevoel dat we daar helemaal niets zouden vinden en het eigenlijk afgeschreven als woonplek. Daar David ook ijverig via zijn mobiel aan het zoeken was, vond hij iets in Gildehaus wat we toch wilden bekijken en ontdekten zodoende het oude centrum met de kerk en een bakkerij met terrasje waar we een kopje koffie dronken. Dit was toch een ander Gildehaus dan de eerste keer. En ook nog eens dicht bij Bad Bentheim, wat met het kasteel en het oude deel, en niet te vergeten het Kuuroord met hotel en park en het Roompot vakantiepark, zeer zeker de moeite waard is, en een trekpleister voor toeristen.

Het huis waarvoor we in het centrum terechtkwamen was het niet. Onze verhuiswagen zou er never nooit kunnen komen en het was een behoorlijke opknapper op een helling. Nou hadden David en ik in Zweden al regelmatig een huis via internet voorbij zien komen, in Gildehaus, maar toch laten zitten. We zijn er nu, dan maar even gaan kijken. Dit was echt leuk, een leuke straat, rustig, leuke huizen en het betreffende huis, niet al te groot, eigenlijk precies wat we zoeken. Dan meteen maar met de makelaar, Nederlandse met kantoor in Bad Bentheim, contact maken. De volgende dag hebben we al een afspraak.

Donderdag, 14 juli krijgt David te horen dat hij aangenomen is voor werktuigbouw bij de Universiteit van Karlstad, dus als alles niet lukt bij de UT en we geen geschikte woonplek vinden, dan kunnen we altijd nog terug naar Zweden.
Tevens hebben we de bezichtiging van het huis in Gildehaus. Zou het nu toch gaan lukken?
Het huis spreekt ons zeer aan. Het blijkt in de 90-er jaren als vakantiehuis voor een inmiddels ouder Nederlands stel gebouwd te zijn. Zij hebben het nu 3 jaar te koop staan en zijn al behoorlijk met de prijs gezakt, maar desondanks kunnen we nog wat over de prijs onderhandelen. Het grappige is, dat we dus eigenlijk graag een vakantiehuis wilden, maar dat kon niet, omdat je dat niet als permanente of enige woonplek mag hebben. Dit huis echter staat in een gewone woonwijk, maar werd wel als vakantiehuis gebruikt. Het was dan ook heel basaal, Spartaans, zoals de makelaar het noemde. Wij vonden het prima en zagen de mogelijkheden. We komen de koop overeen. Er moet natuurlijk nog wel het één en ander gebeuren voor de overdracht. Het huis moet nog leeg etc. Maar hoera, we hebben een woonplek en dat veel sneller dan we voor mogelijk hadden gehouden. Bijzonder, dat ik een week ervoor een Margriet (lekker Nederlands) had gekocht en in mijn horoscoop stond: "er zijn nogal wat Rammen die graag een ander huis willen. Dat hoeft niet meteen, maar je kijkt alvast wat rond. Dan kan het zomaar sneller gaan dan je dacht; voor je het weet ben je bezig met hypotheken." Deze keer was het helemaal in de roos.

Zaterdag, 16 juli halen we de vrouw van wijlen mijn vader op van het station in Oldenzaal. Ze is een tijdje in Nederland om familie en vrienden te bezoeken. We kunnen haar meteen onze nieuwe woonplek laten zien. Ze kent Bad Bentheim goed, omdat ze daar samen met mijn vader een aantal keer bij vrienden van hen heeft gelogeerd. Ze wil nog graag even bij dit Nederlandse stel langs en dat lukt.
Er wonen overigens veel Nederlanders in deze omgeving. Het is dan ook mooi wonen en toch rustiger dan aan de andere kant van de grens. In onze toekomstige straat blijken 4 Nederlandse stellen en een half Nederlands, half Duits stel te wonen.

Maandag, 18 t/m vrijdag 22 juli heeft David zijn wiskunde week op het terrein van de UT. Het is dan net hartstikke heet en David slaapt op zolder van een houten huisje. We hebben hem de volgende dag nog een ventilator gebracht. Het is een beejte primitief allemaal, met 1 toilet voor 20 jongens en 3 douches met alleen kokend water. De 5 meisjes hebben het rianter met 2 toiletten en 3 douches.

Intussen zijn Frans en ik bezig zaken ten behoeve van de koop van het huis te regelen. Via de makelaar hebben we Nederlands sprekende kontakten voor de bank en voor verzekeringen gekregen. Toch wel gemakkelijk. Ook al kunnen we ons wel steeds beter redden in het Duits, maar Zweedse woorden komen er toch regelmatig doorheen. Dat blijft ook nog een tijdje zo. Het lijkt als bij een computer, het Zweedse programma heeft het Duitse overschreven en nu moeten we weer schakelen. Ook hebben we via de makelaar namen van Duitse bouwbedrijven gekregen, waar Frans en ik alvast kontakt mee leggen. We willen graag nieuwe vloeren en ook een andere keuken. Ook is er de mogelijkheid om een bijkeuken aan te bouwen. De fundamenten blijken er al te liggen en staan ook op de tekening.

Maandag, 25 juli hadden we eigenlijk naar Frankrijk willen gaan om nog een beetje vakantiegevoel te ervaren, maar er is nog zoveel te regelen en te doen, dat het misschien over een week lukt.
Wel gaan we met z'n 3-en naar Ikea voor een ontbijtje. Het is anders dan we in Zweden, althans bij 'onze' Ikea in Sundsvall, gewend waren. Daar had je de mogelijkheid van een uitgebreid ontbijt, waar je dan wel iets meer voor betaalde dan de € 1,- die je er hier voor betaald. Maar het 10 kronen ofwel € 1,- ontbijt daar, was weer iets minder luxe dan hier. En we hebben gemerkt, dat er ook in Zweden verschillen zijn tussen de diverse Ikea's.
Maar waar we eigenlijk hoofdzakelijk voor gaan is het kijken en berekenen van een keuken. We zitten er ingespannen te puzzelen tot 17.00 uur.

Dinsdag, 26 juli brengen we spullen naar ons toekomstige adres. We willen er nog steeds even uit naar Frankrijk en hebben dingen in de caravan, die niet echt mee hoeven, maar wel nodig waren voor eventueel langer verblijf in de caravan. Ook de dakbox hoeft niet mee en ook niet de luifel, die we vanwege de vele regen eind juni gekocht hadden. We hebben de huidige eigenaren gevraagd of we het alvast in de garage mochten stallen.

Woensdag, 27 juli hebben we een afspraak bij een keukenboer in Gildehaus, maar dit wordt hem niet. Het was wel handig, dat we alvast een idee hadden, door de uren die we bij Ikea hadden zitten werken aan het plan voor de keuken. We kijken bij diverse keukenboeren, er zitten er veel in deze omgeving, vooral in Nordhorn.

Maandag, 1 augustus komen er nieuwe buren en de campingbaas, boer Jan doet zo onbeschoft tegen ons, dat voor mij echt de maat vol is. Hij was al steeds nogal nors en onvriendelijk geweest (overigens tegen iedereen), maar we hadden er steeds maar het beste van gemaakt. Nou waren we toch al van plan om een keer naar Frankrijk te vertrekken, alleen zouden we de volgende dag nog een afspraak bij een keukenboer in Nordhorn hebben, dus moesten noodgedwongen nog twee nachtjes blijven, anders waren we, als het aan mij lag direct vertrokken. Maar om voor 2 nachten de hele boel even ergens anders op te gaan zetten wilden we onszelf niet aandoen.

Dinsdag, 2 augustus zitten we weer aardig wat uurtjes bij een keukenboer in Nordhorn, nadat we met de makelaar eerst nog even langs ons toekomstige huis zijn gereden.

Woensdag, 3 augustus vertrekken we dan eindelijk richting Frankrijk, na eerst afscheid van de buren op de camping te hebben genomen. Maar we zijn niet direct op weg naar het zuiden.
We hadden vlak na aankomst in Nederland nieuwe opzet zijspiegels gekocht, omdat die we hadden door Frans provisorisch met grote elastieken waren vastgezet, maar het zaakje trilde nogal en moesten we regelmatig checken. Nou waren er twee soorten, 1 met holle en 1 met bolle spiegel. Vraag me niet wat waarvoor precies is, maar 1 daarvan leek David toen het beste. Nu echter (David zou weer gaan rijden met de caravan) merkte hij direct, dat het helemaal niet prettig was. Dus dan toch maar gaan omruilen voordat we die hele rit geen prettig en veilig zicht hebben. Op naar Hengelo, waar we ze gekocht hadden. Gelukkig hadden we ze nog niet gebruikt en mochten we ze omruilen voor de andere.
Door dit oponthoud kwamen we dan ook niet zo heel ver, maar hadden niets gepland en zouden wel zien. Hadden ook afgesproken dat we het rustig aan zouden doen. We kwamen uiteindelijk in Zuid-Limburg uit vlakbij vliegveld Aken-Maastricht. Het goot en het terreintje, waar moeilijk te komen was, een boomgaard, was nogal blubberig. Door de bomen, duurde het nogal even voor we goed stonden.

Donderdag, 4 augustus komen we tot een ons bekende camping uit onze tocht naar Spanje in 2014, bij Liverdun, in de buurt van Nancy. Het regent. Altijd veel Nederlanders hier op doortocht, dus je moet er op tijd bij zijn. Ligt op zich mooi langs de rivier. Het plaatsje heel hoog. Ik dacht dat ik er in 2014 over geschreven had, maar dat blijkt niet zo te zijn. Frans en ik hebben toen 's avonds een wandeling naar boven door het plaatsje gemaakt. Deze keer schrikken we even bij de toerit, want er staat een soort pretpark en naast de camping een groot terrein met enorm veel gloednieuwe campers en caravans (de eigenaren van het pretpark?). Maar op de camping merken we er gelukkig niets van.

Vrijdag, 5 augustus komen we tot Pont de Vaux, midden Frankrijk, Nederlandse beheerders, dure camping voor een krappe doortrekplaats. Vrijwel allemaal Nederlanders, die naast elkaar gedirigeerd worden. Aan hun kleur te zien, zijn de meesten op de terugweg.

Zaterdag, 6 augustus komen we aan in Sisteron, na een prachtige rit. David heeft alle dagen gereden en heeft ook steeds via de mobiel naar campings gezocht. Eigenlijk wilde hij wel naar de Franse zuidkust, maar dat vonden wij te ver.

Het is een heerlijke temperatuur, overdag aangenaam warm en 's avonds koelt het prettig af, zodat je goed kunt slapen. Muggen, zoals we die in Nederland vreselijk veel hadden, zijn hier vrijwel niet. Het stadje Sisteron is prachtig en natuurlijk het stokbrood en de croissants overheerlijk. Frans en ik lopen 's ochtends regelmatig naar Sisteron om daar vers bij de bakker in te slaan. Een stevige wandeling.

Dinsdag, 10 augustus maken we een lange en mooie tocht naar de Gorges du Verdon, via Digne-les-Bains, waar we een terrasje doen en Castellane, waar we wat eten. Uiteindelijk komen we bij het meer van Ste Croix Hautes.

Woensdag, 11 augustus besluiten we om nog maar meteen een lange tocht te maken. Kunnen we daarna weer even rust houden. We gaan via Aix-en-Provence naar Marseille. Het is bij Aix best druk en Marseille helemaal natuurlijk en duur. We hebben er wat rondgeslenterd en besloten om nog een stuk kustweg te rijden.

Ik zou nog wel graag ergens op het strand willen zitten en heerlijk de zee op mijn huid voelen. Maar het werd anders. Het was overal zo druk. Geen plekje voor de auto vrij en uiteindelijk zo laat, dat we besloten dat maar op te geven en weer richting huis te gaan. Even boven Aix zijn we de snelweg afgegaan op zoek naar een plek om te eten. We vonden uiteindelijk een afhaal pizzabakker, die enorm veel clandizie had, dus moest wel goed zijn. Ze werkten er keihard met een aantal mensen. Toen wij onze bestelling hadden doorgegeven zeiden ze dat het nog drie kwartier zou duren. Wij keken behoorlijk verschrikt en toen werd het een half uur, en na nog even met een vraagteken gekeken te hebben werd het een kwartier. Super leuke en aardige mensen. We hebben even bij de buren op het terras een biertje, David fris, gedronken. Toen we de pizza's gingen ophalen stond er een man, die aan mij vroeg of ik wilde uitleggen in het Engels wat de verschillende pizza's waren. Het bleek een Noor, dus toen gingen we Zweeds met hem praten. Was wel erg grappig.

De komende twee dagen keutelen we wat aan. We hebben een heerlijk plekje met schaduw van een mooie boom. Er is ook een zwembad, niet al te groot en niet al te warm, maar toch lekker om even te zwemmen en een balletje over te gooien. En niet te vergeten, openbare barbecue plekken, waar door de Fransen goed gebruik van wordt gemaakt. Ook al zijn we niet van die barbecue fanaten, vonden we het toch wel leuk om ook een keer daar te gaan zitten. Vooraf stokjes gemaakt, met veel uien en paprika, aubergine en courgettes in schijven om op de barbecue te leggen, salade en door Frans gemaakte vinaigrette. Het hele handeltje met natuurlijk stokbrood en een wijnfles in een krat naar de barbecueplaats. Zo leuk, dat de mensen (Fransen), die al bezig waren geweest hun vuurtje aanboden en er zelfs nog kolen bijdeden. Ook boden ze hun stokbrood aan, maar we hadden zelf al te veel. Een leuke ervaring.

Frans en ik maken wandelingen in de omgeving of naar Sisteron. We vinden het een mooi gebied, waar we graag nog een keer terugkomen.

Zondag, 14 augustus gaan we naar Nyons. Een plek waar ik in het verleden al meerdere malen gekampeerd heb en samen met Frans, David en Michiel een keer met de tent in het jaar dat onze caravan gestolen was (2000). We hadden toen in Noord-Frankrijk zoveel regen, dat we naar het Zuiden 'gevlucht' zijn. De rit ernaartoe is weer prachtig.

En het stadje zelf, wel toeristisch, maar ook een bijzondere sfeer en oud. We willen na het stadje doorgeslenterd te hebben eindelijk wat eten (lunch) en strijken neer bij het mooiste terras, namelijk uitzicht op de oude Romeinse brug en de rivier, maar de etenstijd voor de lunch is voorbij. Dan maar een kopje espresso en een Orangina voor David. We krijgen teruglopend een tip van een vriendelijke jongen, dat er nog één terras open is voor lunch. We waren er al wel langsgekomen. Het ligt aan een pleintje, is vrij klein en oogt creatief en alternatief. Zo was de hele atmosfeer en het eten. Heel goed en vriendelijk.
Dan willen David en ik nog wel even in dat prachtig ogende water dobberen. Herinneringen komen boven en je wordt weer even kind, net als velen om ons heen, want druk is het ook. Het is tenslotte zondag, familiedag. Een voordeel is echter dat we laat zijn.

We hebben genoeg uitstapjes gedaan en gebruiken de komende dagen om te relaxen, behalve dan dat de was gedaan moet worden. We doen het met z'n 3-en met de hand. Er is wel een wasmachine, maar dan moet je steeds in de gaten houden of er plek is en al te fris vond ik het ook niet. Al was het een klus, ook beddengoed, met elkaar doen is het best leuk. En het is zo droog.

Intussen gaat het regelen voor overdracht, verhuizing, vloeren en keuken gewoon door via mobiel en tablet. Daar we nog niet goed overweg konden met overmaking via het Duitse systeem van onze Duitse bank ging de overmaking voor het huis mis en moesten we hals over kop ons Nederlandse kontakt bij onze Duitse bank vragen ons te helpen. Alles is gelukkig goed gekomen, maar het was wel weer even paniek.

We hadden de Nederlandse makelaar (kantoor in Bad Bentheim) een paar dagen eerder gevraagd of hij de overdrachtsbezichtiging voor ons wilde doen, zodat we een paar dagen langer in Frankrijk konden blijven. We genoten toch wel heel erg van deze temperatuur. Lekker in zwemkleding bij de caravan, zalig. We hadden het nodig, ook voor de volgende ronde.

Toch loopt er iets niet helemaal goed. We hadden zowel aan de makelaar als aan de eigenaren gevraagd de vaste vloerbedekking eruit te halen. Beiden wisten dit vreemd genoeg niet meer. Uiteindelijk hebben ze het wel gedaan. Maar bij terugkomst bleken er nog wel lijm-en tapijtresten te zijn, die vooral Frans is gaan weghalen, terwijl ik aan het schoonmaken was (heel hard nodig). En scheuren in de vloer. Hiervan had de makelaar geen melding gemaakt na zijn overdrachtsbezichtiging.

Vrijdag, 19 augustus staan we om 6.00 uur op en vertrekken om 7.15 uur. David rijdt weer. We komen rond 16.00 uur aan bij camping Du Lac, net onder Langres. Ik krijg een compliment voor mijn Frans van de beheerster, toch leuk, maar mijn Frans is wel heel basaal. Een diepgaander gesprek zal toch wel lastiger worden. Het is een rustige camping, uiteraard Nederlandse doortrekkers, maar niet veel. Het is wat druilerig weer. Alles klaargezet om buiten te eten, maar moesten de boel weer naar binnen halen.

Zaterdag, 20 augustus staan we om 6.15 uur op en vertrekken om 7.30 uur. We halen nog even croissantjes en baguetttes bij de bakker met de caravan erachter en dan rijdt David ons weer verder. We komen door Langres, een oude vestingstad. Moeten we nog maar een keer naar toe. Nu zien we het alleen in het voorbijgaan en in de regen.

We hadden gepland om in de buurt van Francorchamps op een camping te komen. Weliswaar zouden de F1 races (waar David helemaal fan van is) pas het volgende weekend zijn, maar om er toch even te kunnen kijken. Daarnaast kennen wij deze omgeving, ook Francorchamps, van de tijd dat wij een seizoenplaats in Hony, vlak onder Luik, hadden. Dat was in onze Zaltbommelse tijd.
In 2015 zijn wij langs onze vertrouwde camping in Hony gegaan, maar dat was een teleurstelling. De vorige eigenaren hadden de camping aan een andere Nederlander verkocht, maar we hadden niet eens zin meer er een kopje koffie te drinken, zo verloederd zag het er uit. Jammer, want het was een top locatie. Daar zouden we dus in ieder geval niet heen gaan en lag toch ook wat ver van Francorchamps.
David had via de mobiel naar campings rond Francorchamps gezocht. Eén lag vlak bij de Ninglingspo, een prachtig pad langs een beek met verval, een spannende wandeling. Het ligt bij Remouchamps en we hadden die wandeling in het verleden een aantal keren gedaan. We waren vroeg, 14.30 uur, dus verheugden ons erop deze wandeling nog een keer te kunnen doen. De camping die we gedacht hadden en ook als camping aangegeven stond, was nauwelijks te bereiken. 1 smal weggetje, er moest geen tegenligger aankomen. Wat we zagen beloofde niet veel goeds. Frans en ik zijn uitgestapt en wat we al vreesden, alleen stacaravans. Er was helemaal geen plek voor gewone caravans of tenten. David heeft een goede job verricht in het keren van auto en caravan en het smalle weggetje weer terug. We zaten hem wel weer even te knijpen, dat er geen tegenligger aan zou komen.

Voor de volgende mogelijkheid moesten we door Spa heen. Wat een drukte. Even na Spa, lag een door een Nederlands stel gedreven camping. Ook hier aardig wat permanente caravans, maar dat is toch veel in België.
Het vinden van een plek, die ons aanstond ging niet direct soepel en toen we eenmaal een plek hadden gevonden ging de caravankoppeling niet los. Als het had gekund op die plek, hadden we de auto aangekoppeld kunnen laten, maar dat kon dus niet. Uiteindelijk ben ik bij de beheerster gaan vragen of iemand zou kunnen helpen. Een campinggast was bereidwillig en kreeg de koppeling gelukkig wel los.
Inmiddels voelde David zich helemaal niet lekker en moest gaan liggen. Waarschijnlijk vermoeidheid na al het rijden en het laatste deel met gedoe. Naar Francorchamps rijden zat er nu niet in.
Frans en ik zaten buiten en zagen parachutisten uit een vliegtuig komen. We stonden dan ook vlakbij een vliegveld, waarvandaan dit gebeurt. Vroeger waren we daar bij toeval, op weg naar Francorchamps een keer verzeild geraakt en hadden een tijd staan kijken, dus het verbaasde ons niet en was een leuk gezicht. Het gebeurde een aantal keren dat er een lading gedropt werd.

Zondag, 21 augustus. David voelt zich gelukkig weer goed en rijdt dus weer. Het regent en we gaan op weg naar het circuit van Francorchamps. Kijken even bij de hekken en besluiten nog even een croissantje en stokbroodje bij de bakker te halen. In de stromende regen snellen Frans en ik naar de bakker.
Daarna wordt het koerszetten naar Enschede. Dinsdag zal David zijn colloquium doctum hebben en woensdag begint de 10 daagse kick-in. Uiteraard wordt het niet meer de camping in Beuningen. Een camping bij Enschede is gezien het komende programma het meest geschikt. Uiteindelijk vinden we een leuke ten zuiden van Enschede.

Maandag, 22 augustus blijkt dat David een fiets nodig heeft. Hij heeft al de nodige advertenties bekeken, maar een niet gestolen fiets voor weinig geld is moeilijk te vinden. Onze fietsen staan nog in Zweden, maar David heeft er eigenlijk geen meer. Om nu een nieuwe fiets te kopen vinden we niet echt een optie. We gaan nog bij het station in Enschede langs, maar daar is ook niets. Ik denk dat we beter in één van de omliggende kleinere plaatsen kunnen kijken. En daar vinden we, bij een gerenommeerde fietsenzaak een fiets, die net binnen was. Waarschijnlijk ingeruild voor een electrische. Hij was nog niet nagekeken, maar ik vroeg wat ie moest kosten. € 25,= en dan keek de baas hem ook nog even na. Meteen doen, dacht ik. We hebben er nog een goed slot bijgekocht, dat was bijna duurder dan de fiets.

Dinsdag, 23 augustus heeft David zijn colloquium doctum Nederlands. Hij begint om 9.00 uur en moest er volgens zeggen de hele ochtend en een deel van de middag voor inplannen. Het bestond uit 4 onderdelen: lezen, luisteren, schrijven en praten met de docent. Tegen 12.00 uur appte David naar ons dat het goed ging en dat hij bijna klaar was. Hij kreeg meteen een positief advies. Later bleek dat hij op de diverse onderdelen tussen de 90 en 95% goed gescored had. Mooi resultaat.

Daarnaast was David al bezig geweest met het regelen van een logeeradres in Enschede voor de tijd van de kick-in. Hij had iets gevonden in een studentenhuis, waar hij natuurlijk niemand van kende.

Om 17.00 uur hebben we een afspraak met de vloerenman. De scheuren in de vloeren moeten met een afwerklaag bewerkt worden, voordat de nieuwe vloer erin kan. Dat is wel een tegenvaller in tijd en geld.

Om 19.45 uur moeten we Davids spullen voor de komende 10 dagen en zijn fiets op zijn logeeradres afleveren. Ik zie het en vind het niet veelbelovend, maar goed, zeg het verder niet. We zien wel. We zijn daarom ook in de buurt, maar toch ver genoeg weg.

Woensdag, 24 augustus het begin van het studentenleven. We leveren David af op het terrein van de UT waar de kick-in plaatsvindt. Een enorme happening. Hij moet zich eerst inschrijven, lange rijen en het is heel warm. Hij had afgesproken met een jongen, die hij de wiskundeweek had leren kennen. Ook de andere jongens, uit de wiskundeweek zou hij hier weer ontmoeten.

Frans en ik hebben om 11.00 uur opnieuw een afspraak bij de keukenboer, waar we zaken mee gaan doen.

Donderdag, 25 augustus wordt om 10.00 uur onze nieuwe wasmachine op ons nieuwe adres afgeleverd. Onze andere wasmachine en droger blijven in Zweden. Zo gaat dat in Zweden. Je verkoopt je huis met dit soort zaken erbij. Wat was ik blij, kon ik eindelijk weer gewoon wassen. Frans heeft direct een waslijn gespannen, zodat ik meteen aan de slag kon, wat wel nodig was. Ook ons wasrek van de caravan namen we mee. De droogmolen en alle andere rekken stonden nog in Zweden.

Vrijdag, 26 augustus kopen we bij Jysk, ons zeer bekend van Zweden (Zweeds bedrijf), in de uitverkoop een mooie tuintafel met stoelen. We hebben anders niets om op te zitten en we hebben daarvan ook vrijwel niets in de boedel uit Zweden. Alleen wat oud spul. Dus we gebruiken het tijdelijk voor binnen en buiten. Ook kopen we verf bij Gamma. Ik had al een idee in combinatie met de kleur van de vloeren en de keuken.

In de vroege uurtjes van 28 augustus kan David niet op zijn logeeradres naar binnen. Ze hadden hem geen sleutel gegeven, waardoor hij elke keer maar moest hopen en afwachten of er iemand thuis zou zijn. Deze keer dus niet of zo diep in coma, na het drinken, dat ze hem niet gehoord hebben. Hij had nota bene al een zware avond c.q. nacht gehad. Het was namelijk de proefavond voor het uitgaansleven in Hengelo. Hij had met nog een paar anderen besloten niet met de bus, maar met de fiets naar Hengelo te gaan, om vrijer te zijn om te vertrekken wanneer ze wilden. Net die avond c.q. nacht brak er een enorm onweer uit. Ze zijn door de regen teruggefietst en hij kwam dus voor een gesloten deur. Hij heeft ons om 5.30 uur nog gebeld en we wilden al komen, maar hij had intussen geregeld, dat hij bij de eerder genoemde jongen van de wiskundekursus naar diens logeeradres kon komen. Dit lag aan de andere kant van de stad. Zonder zijn spullen erheen want die lagen allemaal nog binnen op het andere logeeradres. En natuurlijk nog moeilijk in een toch redelijk onbekende stad de weg te vinden. De volgende nachten heeft hij bij weer een andere vriend, die inmiddels een kamer had op de campus van de UT, kunnen overnachten. Dat kwam goed uit, want van toen af waren alle aktiviteiten ook op het terrein van de UT.

Zondag 28 augustus halen we de spullen van David op van zijn eerste logeeradres en brengen het naar zijn nieuwe plek op de UT campus. Kunnen meteen was meenemen en schone spullen geven. Ook doen we nog allerlei boodschappen ten behoeve van het huis. In Enschede zijn op zondag de winkels open.

De afgelopen dagen ben ik vooral bezig geweest met het schoonmaken. Zo op het eerste oog was het niet te zien, maar wat was het vies. De keuken, die er nog in zat, gingen wij er weliswaar uithalen, maar kon nog verkocht worden. De vorige bewoners hadden hun spullen eruit gehaald en verder smerig achter gelaten. En zo was het met het hele huis. Het viel me vooral zwaar, omdat ik me in ons huis in Zweden helemaal uit de naad had gewerkt om alles spik en span achter te laten. Nu kon ik weer aan de gang. Ik heb me een aantal dagen behoorlijk in het zweet gewerkt. En we zaten aan een strak schema, want de keuken moest eruit (en verkocht) en ook de parketvloer in de woonkamer/keuken moest er uit, voordat de vloeren aangepakt konden worden. Maar ook het schilderwerk moest voor die tijd eigenlijk klaar zijn.

Donderdag, 1 september halen we David, die uiteraard gesloopt is van de kick-in, op. Hij had echter van tevoren beloofd ook mee te zullen helpen en dat was wel nodig ook, wilden we alles tijdig klaar krijgen. Hij had even één dagje om bij te komen en ook dat was nodig.

In het weekend van 3 en 4 september heeft ook David, samen met Frans zijn steentje bijgedragen aan het schilderwerk.

Maandag, 5 september beginnen voor David de colleges.
De vloeren op de bovenverdieping worden gelegd. Eerder in de week zijn ze al bewerkt met een afdeklaag. Dit was onvoorzien, maar ook hier nodig.

Woensdag, 7 september ben ik hondsziek. Het resultaat van het vele werk. Ik lig boven op een trainingsmatje, terwijl beneden de keuken er behoedzaam door de keukenboer uitgehaald wordt en voor weinig geld aan hem verkocht.

Onze buren van de eerste camping maken een fietstochtje en komen spontaan even langs, maar ik moet me excuseren, het komt zo slecht uit. Ik laat ze zo goed en kwaad als ik kan even het huis zien, maar heb zo'n behoefte aan liggen en zij wellicht aan koffie, maar dat zit er nu even niet in.

Vrijdag, 9 september wordt onze boedel in Zweden geladen. Een spannende dag. Zal de vrachtwagen bij ons oude huis kunnen komen? We houden kontakt met ze en met de nieuwe eigenaresse. Alles loopt gelukkig goed.

In ons nieuwe huis krijgen de vloeren beneden hun afwerklaag. We staan nog steeds op de camping ten zuiden van Enschede. Het is een heel gerij. David afleveren bij de UT, wij door naar Gildehaus en in omgekeerde volgorde laat in de middag weer terug.

Dinsdag, 13 september wordt de vloer in de woonkamer gelegd.

Woensdag, 14 september heeft David zijn eerste excursie van werktuigbouw naar een trekhakenbedrijf in Staphorst.

Donderdag, 15 september staan de verhuizers om 9.00 uur voor de deur. We hadden een extra sjouwer gevraagd, omdat ik nog niet heel best was. Toch heb ik nog aardig meegesjouwd. Kan het niet laten. Om toe te kijken is niets voor mij. Ze zijn tot 14.30 uur druk in de weer geweest. Het was weer, zoals de afgelopen tijd eigenlijk steeds, behoorlijk warm.

Tja en dan begint het. Ik had het gevoel, dat het wel een half jaar zou duren voor we weer wat op orde zouden zijn. Alles stond vol. En we hadden nog geen keuken. Dus alles op een keukentafel, kookplaatje en waterkoker, toen we die eenmaal in de dozen gevonden hadden. Dit zal nog even duren totdat de keuken geleverd wordt en dat is pas op 27 september.

Vrijdag, 16 september vertrekken we om 16.00 uur van de camping. We zetten de caravan voorlopig langs de straat voor het huis. Frans en David zetten onze bedden in elkaar, zodat we weer in een echt bed kunnen slapen. Daar verlangen we alledrie naar. We zitten inmiddels ruim drie maanden in de caravan. Ik maak ondertussen in de caravan ons eten klaar.

De komende tijd staat in het teken van uitpakken, dingen regelen voor het wonen in Duitsland, zoals auto en caravan invoeren, verzekeringen etc. En de studie van David gaat ook gewoon door, met al op 23 september het eerste tentamen wiskunde.

Voordat de keuken geïnstalleerd kan worden moeten we nog een Duitse electricien regelen. Die heeft helemaal geen tijd, maar belt ons even later dat hij wel een gaatje maakt. Super. Maandagochtend, 26 september staat hij om 7.30 uur op de stoep.

Dinsdag, 27 september wordt de nieuwe keuken geleverd en geplaatst. We hoeven niet meer te kamperen. Nog veel werk te doen, maar we wonen in Duitsland en dit dagboek: Ons Leven in Zweden is nu definitief ten einde.

Creator of this Website: Christine Eckenhuijsen Smit | Copyright2014 © Ons Leven in Zweden
laatst bijgewerkt 24 jan 2018